Στάση μετρό Κατεχάκη, Τρίτη πρωί. Περιμένω στη στάση και έχω κλήση από την Ειρήνη. -Έλα Ειρήνη! Καλά δε με λες! Πήγα σήμερα και έδωσα τις εξετάσεις για το υπουργείο. Δε ξέρω πως πήγε, ελπίζω να πέρασα!Τι να σου πω τώρα! Τόσο διάβασμα που έχω κάνει, κρίμα το κόπο μου και όλα τα ξενύχτια, άμα δε
Ηράκλειο, Πέμπτη απόγευμα. Είναι αφόρητες αυτές οι μέρες στο γραφείο, είναι η περίοδος των δηλώσεων και τρέχουμε συνέχεια. Η Ήρα είναι καινούργια στο γραφείο και δουλεύει για πρώτη φορά. Ήρθε την πιο πιεστική περίοδο και όμως είναι πάντα με χαμόγελο. -Ήρα, μίλησες με το κύριο Μπούγγο; -Ναι, μίλησα μαζί του και μου είπε ότι θα
Κυριακή μεσημέρι, Πλάκα Ήταν ένα από τα πιο όμορφα μεσημέρια του Απρίλη, που δε χορταίνεις τον ήλιο και βγαίνεις βόλτα στη Πλάκα. Πώς επισφραγίζεις όμως ένα τέλειο κυριακάτικο μεσημέρι; Ουζάκι, μεζεδάκια και καλή παρέα. Είχαμε ξεκινήσει από τις 12 να βολτάρουμε στην Διονύσου Αρεοπαγίτου και καταλήξαμε στη Πλάκα. Παραγγείλαμε τα ψαράκια μας, τα ουζάκια μας
Αθήνα, Σάββατο βράδυ Το καλοκαίρι του 2010 τη γνώρισα στην Κεφαλονιά, μαγεύτηκα από τη πρώτη φορά που την είδα. Αυτά τα γαλάζια μάτια της με συνεπήραν. Γερμανικής καταγωγής και έμενε στη Γενεύη. Αποφασίσαμε να είμαστε μαζί, αν και η απόσταση ήταν μεγάλη. Αθήνα – Γενεύη το είχα κάνει Παγκράτι – Κολιάτσου. Πιο συχνά ήμουν σ’
Σάββατο βράδυ, Πλατεία Θεάτρου Όπως κάθε Παρασκευή όλη αντροπαρέα μαζευόμαστε παραδοσιακά στο κλασσικό μεζεδοπωλείο για το καθιερωμένο φαγοπότι δίχως αύριο. Λίγο πριν ξεκινήσει η μουσική και εκεί που τα μπριζολάκια πηγαινοέρχονται από χέρι σε χέρι λες και έχουμε να φάμε ένα μήνα και εκεί που απορείς «Αλήθεια τώρα! Γιατί τα παραγγείλαμε όλα αυτά; Θα τα
Δευτέρα πρωί, Παλλήνη Ποτέ μου δε πίστευα ότι από το χωριουδάκι μου στον Έβρο θα ερχόμουν να δουλέψω στην Αθήνα. Η ζωή μου είχε διαμορφωθεί για να μείνω για πάντα στο χωριουδάκι μου, αλλά να πως τα φέρνεις η ζωή και ξαφνικά βρίσκεσαι κάπου αλλού με δουλειά και μια νέα ζωή που ξεκινάει χωρίς καλά-καλά
Παρασκευή απόγευμα στο Λυκαβηττό Χτυπάει το τηλέφωνο μου και είναι η Ελένη. – Έλα ρε! – Παυλίνα… – Ελένη..κλαίς; – Παυλίνα… Δεν είμαι καλά … – Τι έγινε; Που είσαι; – Είμαι στο Λυκαβηττό … – Έρχομαι, σε 20 λεπτά θα είμαι εκεί, φεύγω τώρα από δουλειά Είναι οι στιγμές που μπαίνεις στο αμάξι και όλες οι άσχημες σκέψεις σε αγκαλιάζουν. Κάπου στη Κηφισιάς που έχεις κολλήσει στο φανάρι ανοίγεις το παράθυρο μήπως και μπει καμιά άλλη όμορφη σκέψη. Η φωνή της λογικής ξεκινάει σιγά-σιγά. Σκέφτομαι ότι δε τη ρώτησα στο τηλέφωνο αλλά
Μεσάνυχτα, Πλατεία Κοραή Καθώς περπατάς μεσάνυχτα στους δρόμους της Αθήνας, ποτέ δε ξέρεις ποιον θα συναντήσεις και τι μπορεί να σου αλλάξει τη στιγμή σου. Εκείνο το βράδυ ήταν ένα από αυτά τα βράδια, σε μια εσοχή στο πεζοδρόμιο, ένας μόνιμος άστεγος σου ζητάει ένα τσιγάρο: -Έχεις ένα τσιγάρο; -Ναι, ορίστε! -Ευχαριστώ. -Παρακαλώ. -Φωτιά; Του
Αγία Παρασκευή, Βράδυ Τετάρτης Καθόμαστε στο παγκάκι και πάντα λέμε ότι είναι η τελευταία φορά, αλλά ποτέ δεν είναι. Τα πρωί που μιλήσαμε στο τηλέφωνο μου είπε: -Είναι η τελευταία φορά στο υπόσχομαι, Μαργαρίτα! -Αποστόλη, δύο μήνες τώρα κάθε φορά λέμε θα είναι η τελευταία φορά… -Θέλω να σου μιλήσω…θα είναι η τελευταία φορά. -Και
Βράδυ Τρίτης στη Θεσσαλονίκη Είμαι τόσο πιεσμένη αυτή τη περίοδο που δε αντέχω ούτε να το σκέφτομαι. Εννοείται ότι ξεχνάω κάθε μέρα τα μισά πράγματα που πρέπει να κάνω και προκύπτουν και άλλα τόσα χωρίς τελειωμό. Απορώ πως πολλαπλασιάζονται με τέτοια ταχύτητα και κλωνοποιούνται τα ίδια πράγματα. Από το πιο απλό πράγμα, που είναι να
