Βράδυ Τρίτης στη Θεσσαλονίκη
Είμαι τόσο πιεσμένη αυτή τη περίοδο που δε αντέχω ούτε να το σκέφτομαι. Εννοείται ότι ξεχνάω κάθε μέρα τα μισά πράγματα που πρέπει να κάνω και προκύπτουν και άλλα τόσα χωρίς τελειωμό. Απορώ πως πολλαπλασιάζονται με τέτοια ταχύτητα και κλωνοποιούνται τα ίδια πράγματα. Από το πιο απλό πράγμα, που είναι να πας super market δεύτερη φορά τη μέρα γιατί φυσικά ξέχασες να πάρεις μπατονέτες. Πρέπει να καθαριστούν και τα αυτάκια σου! Μη σχολιάσω δε ότι πρέπει να περάσεις από τουλάχιστον έξι υπαλλήλους του Δήμου για να πάρεις μια βεβαίωση τη μέρα που πρέπει να κάνεις άλλα δέκα πράγματα μαζί. Ήρθε η ώρα που φτάνω στο σπίτι επιτέλους. Εκεί η ατμόσφαιρα μύριζε ηρεμία και ζεστό φαγητό, από τη πείνα μου θέλω να πάρω τη κατσαρόλα να την αδειάσω. Κάθομαι στο καναπέ.
– Ουφ! Κουράστηκα!
– Μήπως να ηρεμήσεις, αφού όλα θα γίνουν!
– Πως θα γίνουν όλα από μόνα τους βρε, Άκη μου;
– Βρε θα γίνουν! Τι ανησυχείς!
– Νομίζω ότι δε μπορώ να τα διαχειριστώ!
– Μπορείς!
– Να βγω δε μπορώ, να κοιμηθώ όσο θέλω δε μπορώ και περιμένω τη Παρασκευή να χαλαρώσω..
– Γιατί μόνο η Παρασκευή υπάρχει στην εβδομάδα;
– Αυτή περιμένω! Όλα είναι αλλιώς τη Παρασκευή, είσαι πιο ήρεμος γιατί έχει τελειώσει η εβδομάδα, δεν έχεις πρωινό ξύπνημα και ένα κάρο δουλειές να κάνεις! Μπορείς να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις ότι ώρα θέλεις, να χαλαρώνεις βρε παιδί μου και μόνο που είναι Παρασκευή !
– Για εμένα..Μαζί σου κάθε βράδυ είναι σαν Παρασκευή βράδυ.
Του χαμογελάω, τον αγκαλιάζω και μέχρι να πούμε καληνύχτα δε μίλησα ξανά.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ρωξάνη Καμάκα!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα