Βράδυ Τρίτης στη Θεσσαλονίκη
Είμαι τόσο πιεσμένη αυτή τη περίοδο που δε αντέχω ούτε να το σκέφτομαι. Εννοείται ότι ξεχνάω κάθε μέρα τα μισά πράγματα που πρέπει να κάνω και προκύπτουν και άλλα τόσα χωρίς τελειωμό. Απορώ πως πολλαπλασιάζονται με τέτοια ταχύτητα και κλωνοποιούνται τα ίδια πράγματα. Από το πιο απλό πράγμα, που είναι να πας super market δεύτερη φορά τη μέρα γιατί φυσικά ξέχασες να πάρεις μπατονέτες. Πρέπει να καθαριστούν και τα αυτάκια σου! Μη σχολιάσω δε ότι πρέπει να περάσεις από τουλάχιστον έξι υπαλλήλους του Δήμου για να πάρεις μια βεβαίωση τη μέρα που πρέπει να κάνεις άλλα δέκα πράγματα μαζί. Ήρθε η ώρα που φτάνω στο σπίτι επιτέλους. Εκεί η ατμόσφαιρα μύριζε ηρεμία και ζεστό φαγητό, από τη πείνα μου θέλω να πάρω τη κατσαρόλα να την αδειάσω. Κάθομαι στο καναπέ.
– Ουφ! Κουράστηκα!
– Μήπως να ηρεμήσεις, αφού όλα θα γίνουν!
– Πως θα γίνουν όλα από μόνα τους βρε, Άκη μου;
– Βρε θα γίνουν! Τι ανησυχείς!
– Νομίζω ότι δε μπορώ να τα διαχειριστώ!
– Μπορείς!
– Να βγω δε μπορώ, να κοιμηθώ όσο θέλω δε μπορώ και περιμένω τη Παρασκευή να χαλαρώσω..
– Γιατί μόνο η Παρασκευή υπάρχει στην εβδομάδα;
– Αυτή περιμένω! Όλα είναι αλλιώς τη Παρασκευή, είσαι πιο ήρεμος γιατί έχει τελειώσει η εβδομάδα, δεν έχεις πρωινό ξύπνημα και ένα κάρο δουλειές να κάνεις! Μπορείς να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις ότι ώρα θέλεις, να χαλαρώνεις βρε παιδί μου και μόνο που είναι Παρασκευή !
– Για εμένα..Μαζί σου κάθε βράδυ είναι σαν Παρασκευή βράδυ.
Του χαμογελάω, τον αγκαλιάζω και μέχρι να πούμε καληνύχτα δε μίλησα ξανά.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ρωξάνη Καμάκα!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!