Στάση μετρό Κατεχάκη, Τρίτη πρωί.
Περιμένω στη στάση και έχω κλήση από την Ειρήνη.
-Έλα Ειρήνη! Καλά δε με λες! Πήγα σήμερα και έδωσα τις εξετάσεις για το υπουργείο. Δε ξέρω πως πήγε, ελπίζω να πέρασα!Τι να σου πω τώρα! Τόσο διάβασμα που έχω κάνει, κρίμα το κόπο μου και όλα τα ξενύχτια, άμα δε περάσω! Δε σε πήρα προχτές γιατί έτρεχα, έπρεπε να καταθέσω το πτυχίο μου και να το μεταφράσω. Δε μπορούν στην Αγγλία να το δεχτούν στα ελληνικά, αφού ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τι το θες στα αγγλικά, κύριε μου! Ένα μεταφραστή στα ελληνικά δεν έχετε; Τόσο κόσμος έχει φύγει! Ναι, έκανα και τα χαρτιά μου για την υποτροφία στο μεταπτυχιακό. Έκανα και την αίτηση στο δικηγορικό γραφείο για πρακτική, τι να σου πω τα πάντα έχω κάνει! Πόσο άγχος, πόση αγωνία, πραγματικά αναρωτιέμαι…Τι νόημα έχουν όλα αυτά τελικά; Ειρήνη, δε αντέχω άλλο, δε ξέρω… Σε ευχαριστώ κοριτσάκι μου για τη βοήθειά σου και την υποστήριξή σου!
Κλείνω το τηλέφωνο και η κυρία που κάθεται δίπλα μου, μου δίνει ένα χαρτομάντηλο, τα δάκρυα μου είχαν αρχίζει να γεμίζουν τα μάτια μου επικίνδυνα.
-Όλα για κάποιο λόγο γίνονται… για κάποιο καλό λόγο. Μην απελπίζεσαι και μη φοβάσαι η ζωή ξέρει!
-Ευχαριστώ πολύ κυρία…
-Μέλπω …άσε το κυρία στην άκρη.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μαρία Κωνσταντίνου!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την