Ηράκλειο, Πέμπτη απόγευμα.
Είναι αφόρητες αυτές οι μέρες στο γραφείο, είναι η περίοδος των δηλώσεων και τρέχουμε συνέχεια. Η Ήρα είναι καινούργια στο γραφείο και δουλεύει για πρώτη φορά. Ήρθε την πιο πιεστική περίοδο και όμως είναι πάντα με χαμόγελο.
-Ήρα, μίλησες με το κύριο Μπούγγο;
-Ναι, μίλησα μαζί του και μου είπε ότι θα στείλει τα σχετικά έγγραφα μέχρι τις 3.
-Σε ευχαριστώ πολύ.
-Εγώ ευχαριστώ.
-Εσύ γιατί με ευχαριστείς, ήρθες την πιο πιεστική περίοδο, αλλά να ξέρεις δεν είναι πάντα έτσι.
-Όλα καλά κύριε Δημήτρη, μην ανησυχείτε για εμένα!
-Είναι καλοκαίρι και εκεί που θα πήγαινες τα ταξιδάκια σου, στα νησιά τώρα εδώ παρέα με τις δηλώσεις και τον κάθε πικραμένο.
-Είναι οι σκέψεις που μας ταξιδεύουν!
-Καλές και οι σκέψεις, αλλά ακόμα καλύτερα τα ταξίδια!
-Θα έρθουν και αυτά!
-Σε 10 μέρες τελειώνουν οι δηλώσεις και θα αρχίσουν τα ταξίδια, όχι μόνο στις σκέψεις. Ευχαριστώ πολύ Ήρα, μη λες ευχαριστώ…
-Παρακαλώ κύριε Δημήτρη.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μιχάλη Σαββάκη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την