Κυριακή μεσημέρι, Πλάκα
Ήταν ένα από τα πιο όμορφα μεσημέρια του Απρίλη, που δε χορταίνεις τον ήλιο και βγαίνεις βόλτα στη Πλάκα. Πώς επισφραγίζεις όμως ένα τέλειο κυριακάτικο μεσημέρι; Ουζάκι, μεζεδάκια και καλή παρέα. Είχαμε ξεκινήσει από τις 12 να βολτάρουμε στην Διονύσου Αρεοπαγίτου και καταλήξαμε στη Πλάκα. Παραγγείλαμε τα ψαράκια μας, τα ουζάκια μας – με λεμονάδα φυσικά για να είναι πιο γλυκό το ποτό – αρχίσαμε τα ανέκδοτα, τις ιστορίες και πίναμε γελώντας μέχρι το απόγευμα λίγο πριν πέσει ο ήλιος.
-Απόοοοοολαυση! λέει ο Όμηρος
-Απόλαυση σε τι; τον ρωτάω για να τον πειράξω λίγο
-Απόοοοοολαυση, το ούζο βρε παιδί μου! λέει ξανά
-Απόοοοοολαυση, το τηγανιτό μπαρμπουνάκι που λιώνει στο στόμα, λέει ο Πάνος
-Απόοοοοοολαυση, το σαγανάκι με το τυράκι που γεμίζει τον ουρανίσκο σου, λέει η Νόρα
-Απόοοοοολαυση, ο ήλιος βρε παιδιά! λέει ο Χάρης
-Απόοοοοολαυση, το πρωινό χουζούρεμα, καλέ! λέει ο Άρης
Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα παιχνίδι χωρίς σταματημό.
-Απόλαυση, η πρώτη βουτιά του καλοκαιριού!
-Απόλαυση, τα σχέδια για διακοπές!
-Απόλαυση, η μυρωδιά του πρωινού καφέ!
-Απόλαυση, φεύγω με βαλίτσα από το σπίτι!
-Απόλαυση, η βραδινή γουρουνιά!
-Απόλαυση, να περπατάς ξυπόλυτος στην άμμο!
-…και στο σπίτι στο παγωμένο πάτωμα!
Βάλαμε όλοι τα γέλια.
-Απόοοοοοολαυση που είμαι εδώ μαζί σας, αύριο θα είμαι στο Λονδίνο! …λέω εγώ και είμαι λίγο πριν πέσει το δάκρυ…
-Οοοοοοοοο!
…φωνάζουν όλοι, με αγκαλιάζουν και συνεχίζουμε να πίνουμε τα ουζάκια μας γελώντας. Απόοοολαυση!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Κατερίνα Παπαδαμάκη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα