Αγία Παρασκευή, Βράδυ Τετάρτης
Καθόμαστε στο παγκάκι και πάντα λέμε ότι είναι η τελευταία φορά, αλλά ποτέ δεν είναι. Τα πρωί που μιλήσαμε στο τηλέφωνο μου είπε:
-Είναι η τελευταία φορά στο υπόσχομαι, Μαργαρίτα!
-Αποστόλη, δύο μήνες τώρα κάθε φορά λέμε θα είναι η τελευταία φορά…
-Θέλω να σου μιλήσω…θα είναι η τελευταία φορά.
-Και τις άλλες φορές τελευταία φορά…
– Είναι η τελευταία φορά!
-Καλά, θα τα πούμε στις 8 στο παρκάκι;
-Έγινε!
Μια ακόμα τελευταία φορά για μια ακόμα τελευταία συζήτηση. Καθόταν ήδη στο παγκάκι και με περίμενε.
-Γεια!
-Γεια..του λέω και ενώ δε θέλω να κάτσω να ακούσω τα ίδια, κάθομαι.
-Τι κάνεις;
-Καλά, εσύ;
-Δεν είμαι καλά…
-Αποστόλη, είπαμε να είναι η τελευταία φορά…
-Το ξέρω..ήθελα να σου πω ότι δεν αντέχω να μη σε βλέπω, δεν αντέχω να μην σε αγγίζω, δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι…
-Να σου θυμίσω ότι πριν δύο μήνες στο σπίτι μας, δε με έβλεπες καν, δε με άγγιζες καν, δε με σκεφτόσουν καν… και από όταν άρχισε το «δεν»… πέρασαν δυο χρόνια που εγώ δε σε ένιωθα καν!
-Ναι, αλλά τώρα έχω αλλάξει!
-Αποστόλη, εδώ δεν άλλαξες σε ένα χρόνο που ήμασταν μαζί στο ίδιο σπίτι… δε θέλω να ακούσω πάλι τα ίδια κα τα ίδια…
-Ούτε ότι…
-Όχι, Ούτε ότι…
Σηκώνομαι τον κοιτάζω και ξεκινάω να περπατάω. Καθώς βαδίζω βουρκώνοντας σιγά-σιγά ακούω να μου φωνάζει:
-Τώρα μετανιώνω κάθε βράδυ που δε σε πήρα αγκαλιά να κοιμηθούμε!
Η φωνή του σταμάτησε κάθε ήχο στο πάρκο. Γυρίζω το κεφάλι μου τον κοιτάζω με βουρκωμένα μάτια και φεύγω.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
2 Σχόλια
Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
Στάλεγα δεν στάλεγα;
Και…
Ξέχασα να κλάψω…
Στάλεγα δεν στάλεγα;