Δευτέρα πρωί, Παλλήνη
Ποτέ μου δε πίστευα ότι από το χωριουδάκι μου στον Έβρο θα ερχόμουν να δουλέψω στην Αθήνα. Η ζωή μου είχε διαμορφωθεί για να μείνω για πάντα στο χωριουδάκι μου, αλλά να πως τα φέρνεις η ζωή και ξαφνικά βρίσκεσαι κάπου αλλού με δουλειά και μια νέα ζωή που ξεκινάει χωρίς καλά-καλά συνειδητοποιήσεις τι έχει συμβεί. Σήμερα θα πήγαινα πρώτη μέρα στο οινοποιείο και είχα μεγάλη αγωνία. Γνώριζα μόνο τη φίλη μου την Ελένη που με πρότεινε για τη δουλειά, δεν ήξερα και κανένα άλλο.
Πρώτη μέρα στη δουλειά και όλα ήταν άγνωστα. Με υποδέχτηκε στην είσοδο ο κύριος Νίκος με την Ελένη, είχαν μαζευτεί όλοι στη κεντρική σάλα του οινοποιείου και έτσι άρχισαν οι συστάσεις.
-Καλή μέρα σε όλους, είπε ο κ.Νίκος, θα ήθελα να σας συστήσω το νέο μέλος της οινο-οικογένειας μας, την Αφροδίτη.
-Γεια σας, χαίρομαι που είμαι μαζί σας και σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη υποδοχή σας!
Είχαν ετοιμάσει ένα σωρό πράγματα για να φάμε και να τους γνωρίσω έναν- έναν. Τελικά η οικογένεια ήταν μεγάλη, πολλά νέα πρόσωπα. Όμως ένα επίμονο βλέμμα ξεχώριζε στο άγνωστο. Εκεί που άρχισαν όλοι να επιστρέφουν στις δουλείες τους και η σάλα άρχιζε να αδειάζει, ήρθε και μου μίλησε.
-Γεια σου Αφροδίτη!
-Γεια σου …το όνομα σου;
-Γιώργος.
-Γεια σου Γιώργο, δουλεύεις πολύ καιρό εδώ;
-Πριν από ένα μήνα ξεκίνησα…
-Και πως σου φαίνεται;
-Πολύ καλά! Είχα άλλη ζωή σε ένα χωρίο λίγο πιο έξω από τα Τρίκαλα και όλα άλλαξαν σε μια στιγμή. Έτσι βρέθηκα εδώ!
-Και εγώ, από Έβρο έρχομαι για να φανταστείς!
-Ακόμα πιο μακριά…
-Ναι, μακριά…
-Ήρθαμε από μακριά για να συναντηθούμε…εδώ!
-Μήπως να πάμε στις δουλειές μας;
-Ας είναι… το σημαντικό είναι ότι συναντηθήκαμε!
-Το σημαντικό είναι θα συναντιόμαστε κάθε μέρα!
Του χαμογέλασα, μου χαμογέλασε και φύγαμε.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Χαρά Χρυσάφη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα