Αθήνα, Σάββατο βράδυ

Το καλοκαίρι του 2010 τη γνώρισα στην Κεφαλονιά, μαγεύτηκα από τη πρώτη φορά που την είδα. Αυτά τα γαλάζια μάτια της με συνεπήραν. Γερμανικής καταγωγής και έμενε στη Γενεύη. Αποφασίσαμε να είμαστε μαζί, αν και η απόσταση ήταν μεγάλη. Αθήνα – Γενεύη το είχα κάνει Παγκράτι – Κολιάτσου. Πιο συχνά ήμουν σ’ ένα αεροπλάνο, παρά στο αμάξι μου. Πέρασαν 2 χρόνια και δε κατάλαβα πώς. Ένα βράδυ Σαββάτου εγώ στην Αθήνα και αυτή στη Γενεύη.

-Μου λείπεις…

-Και εμένα μου λείπεις…

-Μακάρι να ήσουν εδώ! Τώρα θα πηγαίναμε μια βόλτα στη Πλάκα…

-Μμμ… αν ήσουν εσύ εδώ θα πηγαίναμε στο αγαπημένο μας εστιατόριο στο κέντρο της Γενεύης!

-Ναι, αλλά αν ήσουν εσύ εδώ… τώρα θα τρώγαμε τώρα το αγαπημένο μας παγωτό στη Γλυφάδα!

-Και αν ήσουν εσύ εδώ… θα πηγαίναμε για χορό στο αγαπημένο μας μπαράκι στο Hollande!

-Και αν… και αν …δεν είσαι εδώ και δεν είμαι εκεί…

-…και αυτό με πληγώνει…

-Και εμένα…

-Τι θα κάνουμε; …μου λείπει το κάθε μέρα μου μαζί σου…

-Παλεύουμε τόσο καιρό να βρεθούμε στο ίδιο μέρος και δε τα έχουμε καταφέρει…

-…είμαστε ακόμα μαζί και αυτό έχει τη σημασία, έτσι δεν είναι;

-Δυο χρόνια τόσος κόπος …και δεν ξυπνάω κάθε μέρα μαζί σου…

-Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο και διάθεση για το κοντά των ανθρώπων, και εμείς είμαστε κοντά στο μακριά!

Δε μπορούσα να την αγκαλιάσω μέσα από την οθόνη, ούτε να σκουπίσω τα δάκρυά της. Ήξερα όμως ότι το άλλο Σάββατο θα την είχα στην αγκαλιά μου.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Γιώργο Καλούδη!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]