Σάββατο βράδυ, Πλατεία Θεάτρου
Όπως κάθε Παρασκευή όλη αντροπαρέα μαζευόμαστε παραδοσιακά στο κλασσικό μεζεδοπωλείο για το καθιερωμένο φαγοπότι δίχως αύριο. Λίγο πριν ξεκινήσει η μουσική και εκεί που τα μπριζολάκια πηγαινοέρχονται από χέρι σε χέρι λες και έχουμε να φάμε ένα μήνα και εκεί που απορείς «Αλήθεια τώρα! Γιατί τα παραγγείλαμε όλα αυτά; Θα τα φάμε;». Εκείνη τη στιγμή σταματάω να τρώω και απλά τους κοιτάζω. Ένα τραπέζι με πέντε άτομα και τα πιάτα να αλλάζουν χέρια λες και παίζαμε μπάσκετ. Απορώ πως τα έχουμε φάει όλα αυτά σε τόσο λίγη ώρα. Σταματάω μια στιγμή και με πολύ σαρκαστική διάθεση:
-Ρε παιδιά, θα πούμε καμιά κουβέντα ή μόνο φαΐ; λέω εγώ τώρα…
-Σιγά εσύ φιλόσοφε! Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια! Θέλεις και κουβέντες!
-Μα δίκιο έχει, πετάγεται και ο άλλος .Είναι ιερή στιγμή το φαγητό βρε άνθρωπε, τι δε καταλαβαίνεις!
-Συνεχίστε να τρώτε λοιπόν να δω τι θα καταλάβετε! λέω ξανά εγώ…
-Ωραία, για πες τι συζήτηση θέλεις;
-Πάντως όχι να δω μόνο αν σου αρέσουν τα μπριζολάκια! λέω εγώ ξανά…
-Καλά αυτό είναι εύκολο να το καταλάβεις, όπως βλέπεις είναι άδειο το πιάτο μπροστά μου!
Αρχίζουμε και γελάμε λες και ήταν το καλύτερο ανέκδοτο του κόσμου. Το κρασί είχε αρχίζει να επηρεάζει τη βραδιά επικίνδυνα.
-Λοιπόν παιδιά, σταματήστε να τρώτε ας μιλήσουμε! Έχει δίκιο ο Βασίλης!
-Ευχαριστώ! Σηκώνομαι σαν πολιτικός και με ύφος εκατό καρδιναλίων έτοιμος να σκάσει στα γέλια και λέω: Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε φίλοι μου!
-Εβίβα, Βασίλη!
-Βασίλη, πες μας πως σου φαίνονται τα μπριζολάκια;
Στη γωνία του τραπεζιού κάθεται ο Μάνος με το Γιώργο που έχουν αφοσιωθεί σε μια συζήτηση χωρίς να έχουν παρακολουθήσει τι συμβαίνει υπόλοιπο τραπέζι και ξαφνικά ο Μάνος μέσα στο ενός λεπτού σιγή φωνάζει δυνατά:
-Αναλόγως τις ταινίες βλέπεις!
Σταματάει η στιγμή στοπ-καρέ και κοιτάμε όλοι το Μάνο:
-Τι έγινε ρε παιδιά;
-Αναλόγως τις ταινίες βλέπεις!Λέμε όλοι μαζί και γελάμε
-Βασίλη!Θα τα φας τα μπριζολάκια;
-Αναλόγως τι ταινίες βλέπεις!
-Γιώργο!Θα πας διακοπές;
-Αναλόγως τι ταινίες βλέπεις!
-Μάνο!Θα πας στη δουλειά;
-Αναλόγως τι ταινίες βλέπεις!
-Νίκο!Θα βγούμε από το μνημόνιο;
-Αναλόγως τι ταινίες βλέπεις!
-Θανάση!Θα έχεις εφιάλτες το βράδυ;
-Αναλόγως τι ταινίες βλέπεις!
Από τότε και για πάντα η απάντηση ακόμα και στο «τι κάνεις;» είναι:
-Αναλόγως τι ταινίες βλέπεις!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα