Σάββατο πρωί στα Εξάρχεια (Μαυρομιχάλη) Η στιγμή που κλείνεις τη πόρτα του σπιτιού σου και μένεις μόνη σου είναι το πρώτο στάδιο ωρίμανσης. Έτσι νομίζω τουλάχιστον, από τη μικρή μου εμπειρία. Από τη στιγμή που οι πανελλήνιες σου τριβελίζουν το μυαλό και σε απομονώνουν για λίγο από τη ζωή, περιμένεις πως και πως να τελειώσουν
Σάββατο πρωί στην Καλλιθέα. Είναι Σάββατο και έχω ξυπνήσει από το πρωί για να κάνω όσες περισσότερες εξωτερικές δουλειές μπορώ, και μετά να πάω στο σπίτι γρήγορα να κάνω και τις εντός σπιτιού. Δεν μπορώ καν να τις βάλω σε μια σειρά! Ένα Σάββατο δε φτάνει να τα κάνεις όλα, αλλά δεν μπορείς να κάνεις
Παρασκευή βράδυ στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι από αυτά τα ζεστά βραδάκια του καλοκαιριού που κάθεσαι στη βεράντα για να χαλαρώσεις. -Μαμά! Έλα λίγο! -Τι έγινε παιδί μου; -Δεν ξέρω τι να βάλω! Προσπαθώ να μη πω τίποτα, γιατί έχει κατεβάσει τη δική μου και τη δική της ντουλάπα πάνω στο το κρεβάτι, το οποίο
Κυριακή πρωί στο Λόφο του Φιλοπάππου. Ξύπνησα πριν από εσένα για να μην ακούσεις. Δεν ξύπνησες, γιατί δε με άκουσες. Έφυγα. Δε σου είπα αντίο. Δεν αντέχω το καλημέρα ούτε το καληνύχτα πια. Πήγα να σε αγκαλιάσω να σου πω καλημέρα και…με καλημέρισε ένα χαρτί. Ήξερα ότι θα φύγεις από το σπίτι, και τελικά σήμερα
Παρασκευή βράδυ στο Χολαργό. -Πάμε για ποτό; -Πάμε. -Μεγάλο ενθουσιασμό βλέπω! -Έχεις όρεξη να με κράξεις; -Όχι, έχω όρεξη για ποτό! Κερνάω! Σήμερα ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά! -Να με κράξεις όσο θέλεις! Το ξέχασα! Συγνώμη ρε Εβελίνα! Πως ήταν η πρώτη σου μέρα; -Να έρθω να σε πάρω να πάμε για ποτό
Τετάρτη βράδυ στα Εξάρχεια. Είναι από εκείνα τα βράδια στα Εξάρχεια που πηγαίνεις προς το σπίτι και δε συναντάς ούτε φίλους, αλλά ούτε και τις γνωστές φάτσες που βλέπεις πηγαίνοντας σπίτι την ίδια ώρα. Η αλήθεια είναι ότι είναι Τετάρτη βράδυ και οι γνωστές φάτσες είναι αλλού. Θέλω τσιγάρο και μέσα στις φάτσες αγνώστων προσπαθώ
Δευτέρα απόγευμα στο Περιστέρι. -Μου μιλούσε και ήταν σα να μην μπορώ να τον ακούσω. Δεν μπορούσα να συνέλθω από το σοκ. Μου είπε ότι θα φύγει… και ότι… δεν πάει άλλο. Εγώ; Ποτάμι τα δάκρυα. Αυτός; Καμία συμπόνια, καμία αγκαλιά… λες και ήμουν μια τυχαία κοπέλα που έκλαιγε στο δρόμο. Μάλλον αν ήμουν μια
Τρίτη 3.00 το πρωί στην Κηφισιάς. -Περιμένετε πολλή ώρα; -Όχι, πριν από λίγο ήρθα. -Πάτε στο αεροδρόμιο; -Ναι,εσείς; -Κι εγώ. -Ωραία! -Μη μου μιλάς στον πληθυντικό μπορεί τα άσπρα μου μαλλιά να προδίδουν την ηλικία και τη ζωή μου, αλλά καλύτερα να μιλάμε στον ενικό. -Ενικός λοιπόν!Είναι, όμως, αγένεια να μιλάω στον ενικό από μόνη
Παρασκευή βράδυ στο Θησείο. Χτες βγήκαμε όπως κάθε Παρασκευή στο κέντρο. -Αααααααα! Ξέχασα να σας πω, χώρισε η Ελεονώρα με το Χρήστο! -Αλήθεια; Γιατί; -Τι γιατί ρε Νίνα; -Ρωτάω βρε Γιώργο, κακό είναι που ρωτάω;, -Ασχολίαστο! Δεν τα πηγαίνανε καλά, εδώ και πάρα πολύ καιρό…πες μου τώρα ότι δεν το είχες καταλάβει…6 χρόνια μαζί και
