Δευτέρα 8 παρά το πρωί στην Πανόρμου.
Ξύπνησα το πρωί και δεν ήσουν δίπλα μου. Δεν κατάλαβα πότε έφυγες και ήθελα πολύ να σε χαιρετήσω. Δεν ξέρω πότε θα σε δω ξανά. Είναι μακριά η άλλη άκρη του κόσμου, όσο και αν τα αεροπλάνα ενώνουν τον κόσμο σε λίγες ώρες.
Εκεί που λίγο ξυπνάω, αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι είναι ένα τέταρτο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ανοίγω τα μάτια μου και σκέφτομαι το χτες.
Ήρθες Αθήνα μετά από τόσα χρόνια. Αν και μιλάμε, η μορφή σου είχε θολώσει. Όταν σε είδα μπροστά μου να με κοιτάς μετά από τόσα χρόνια, ήταν λες και έβλεπα έναν άγνωστο, αλλά όταν τον συναντάς δε λες μόνο ένα γεια απλώς τον αγκαλιάζεις.
Πώς πέρασε το βράδυ χτες δεν κατάλαβα, κανένα δευτερόλεπτο σιωπής. Πόσα πράγματα θυμηθήκαμε, πόσα πράγματα ζωντανέψαμε, πόσα πράγματα νιώσαμε ξανά. Ζωντανοί ξανά στη δική μας ιστορία. Ιστορία του τότε που έγινε τώρα και τη ζήσαμε ξανά.
Πήρα απόφαση να σηκωθώ, αν και ποτέ δε σηκώνομαι πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Άνοιξα τα παράθυρα όπως κάθε πρωί και πάνω στο τραπέζι της κουζίνας ένα σημείωμά σου:
Σκέψεις και λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ
Φοβήθηκαν και έμειναν εκεί
Λίγο πριν τα χείλη μου φιλήσεις και η καρδιά σου χτυπήσει
Λίγο πριν η αγκαλιά σου με αγγίξει και το κορμί μου να τρέμει στα χέρια σου
Λίγο πριν ανοίξεις τα μάτια σου από τη νύχτα που δεν πέρασε ποτέ
Λίγο πριν με φιλήσεις
Λίγο πριν φοβηθείς
Λίγο πριν φοβηθώ, έφυγα.
Το διάβασα και απλά τα μάτια μου πλημμύρισαν:
-Μακάρι να ήσουν εδώ.
Το είπα φωναχτά λες και κάποιος θα το άκουγε και θα σε έφερνε ξανά εδώ κοντά μου. Το ξυπνητήρι χτύπησε και εγώ μαζί του. Έπρεπε να ετοιμαστώ η μέρα ξεκινάει, πάω στη δουλειά.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα