Δευτέρα 8 παρά το πρωί στην Πανόρμου.
Ξύπνησα το πρωί και δεν ήσουν δίπλα μου. Δεν κατάλαβα πότε έφυγες και ήθελα πολύ να σε χαιρετήσω. Δεν ξέρω πότε θα σε δω ξανά. Είναι μακριά η άλλη άκρη του κόσμου, όσο και αν τα αεροπλάνα ενώνουν τον κόσμο σε λίγες ώρες.
Εκεί που λίγο ξυπνάω, αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι είναι ένα τέταρτο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ανοίγω τα μάτια μου και σκέφτομαι το χτες.
Ήρθες Αθήνα μετά από τόσα χρόνια. Αν και μιλάμε, η μορφή σου είχε θολώσει. Όταν σε είδα μπροστά μου να με κοιτάς μετά από τόσα χρόνια, ήταν λες και έβλεπα έναν άγνωστο, αλλά όταν τον συναντάς δε λες μόνο ένα γεια απλώς τον αγκαλιάζεις.
Πώς πέρασε το βράδυ χτες δεν κατάλαβα, κανένα δευτερόλεπτο σιωπής. Πόσα πράγματα θυμηθήκαμε, πόσα πράγματα ζωντανέψαμε, πόσα πράγματα νιώσαμε ξανά. Ζωντανοί ξανά στη δική μας ιστορία. Ιστορία του τότε που έγινε τώρα και τη ζήσαμε ξανά.
Πήρα απόφαση να σηκωθώ, αν και ποτέ δε σηκώνομαι πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Άνοιξα τα παράθυρα όπως κάθε πρωί και πάνω στο τραπέζι της κουζίνας ένα σημείωμά σου:
Σκέψεις και λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ
Φοβήθηκαν και έμειναν εκεί
Λίγο πριν τα χείλη μου φιλήσεις και η καρδιά σου χτυπήσει
Λίγο πριν η αγκαλιά σου με αγγίξει και το κορμί μου να τρέμει στα χέρια σου
Λίγο πριν ανοίξεις τα μάτια σου από τη νύχτα που δεν πέρασε ποτέ
Λίγο πριν με φιλήσεις
Λίγο πριν φοβηθείς
Λίγο πριν φοβηθώ, έφυγα.
Το διάβασα και απλά τα μάτια μου πλημμύρισαν:
-Μακάρι να ήσουν εδώ.
Το είπα φωναχτά λες και κάποιος θα το άκουγε και θα σε έφερνε ξανά εδώ κοντά μου. Το ξυπνητήρι χτύπησε και εγώ μαζί του. Έπρεπε να ετοιμαστώ η μέρα ξεκινάει, πάω στη δουλειά.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την