Τρίτη 3.00 το πρωί στην Κηφισιάς.
-Περιμένετε πολλή ώρα;
-Όχι, πριν από λίγο ήρθα.
-Πάτε στο αεροδρόμιο;
-Ναι,εσείς;
-Κι εγώ.
-Ωραία!
-Μη μου μιλάς στον πληθυντικό μπορεί τα άσπρα μου μαλλιά να προδίδουν την ηλικία και τη ζωή μου, αλλά καλύτερα να μιλάμε στον ενικό.
-Ενικός λοιπόν!Είναι, όμως, αγένεια να μιλάω στον ενικό από μόνη μου χωρίς να σας ρωτήσω, έτσι δεν είναι;
-Να σε ρωτήσω!
-Να σε ρωτήσω!Το όνομα σας;
-Το όνομα μου είναι Νίκος.Το δικό σου;
-Ειρήνη!
-Χάρηκα πολύ, Ειρήνη!
-Χάρηκα κι εγώ Νίκο!
-Για που ταξιδεύεις;
-Πάω στην Ισλανδία, εσύ;
-Ισλανδία; Ακούγεται φανταστικό! Εγώ πάω στη Γερμανία σε μια φίλη μου που είναι Erasmus.
– Πάω για τα λουτρά…ως ηλικιωμένος, για να μη πω γέρος. Μου κάνουν καλό!Επίσης, είναι και κάποιοι καλοί μου φίλοι μου εκεί. Πάντα το ταξίδι μου στην Ισλανδία είναι μοναδικό!Εσύ σε ποια πόλη πας;
-Μακάρι κάποια στιγμή να πάω και εγώ στην Ισλανδία!
-Θα πας!
-Μακάρι! …εγώ πάω σε μια πόλη κοντά στο Μόναχο…κάτι με πολλά σύμφωνα που δε θα μάθω ποτέ πως προφέρεται. Άσε που δεν ξέρω και γερμανικά!Να την έχω γράψει! Αυτή είναι!
-Μμμ…δεν τη ξέρω…να πας να μου πεις πως είναι!
-Έγινε! Δεν υπάρχει ψυχή στο δρόμο, τόση ώρα μιλάμε και δεν έχει περάσει ούτε ένα αμάξι.
-Τα πιο όμορφα ταξίδια ξεκινάνε σε άδειους δρόμους.
-Έρχεται το λεωφορείο!
-Καλό μας ταξίδι!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την