Παρασκευή βράδυ στο Θησείο.
Χτες βγήκαμε όπως κάθε Παρασκευή στο κέντρο.
-Αααααααα! Ξέχασα να σας πω, χώρισε η Ελεονώρα με το Χρήστο!
-Αλήθεια; Γιατί;
-Τι γιατί ρε Νίνα;
-Ρωτάω βρε Γιώργο, κακό είναι που ρωτάω;,
-Ασχολίαστο! Δεν τα πηγαίνανε καλά, εδώ και πάρα πολύ καιρό…πες μου τώρα ότι δεν το είχες καταλάβει…6 χρόνια μαζί και μαζί δεν ήταν…
-Αλήθεια το λες; Αφού κάθε φορά που τους έβλεπα μαζί ήταν τόσο αγαπημένοι και φαινόταν τόσο ευτυχισμένοι.
-Τι; Αλήθεια το πιστεύεις αυτό;…ούτε καν!
-Ναι γιατί; Μια χαρά μου φαινόταν τα παιδιά, φτου- φτου μην τους ματιάσω έλεγα κάθε φορά! Χαρούμενοι και ευτυχισμένοι μαζί!
-Τι λες τώρα ρε Νίνα;
-Ναι γιατί;
-Γιατί είσαι τόοοοοοοοοοοσο ρομαντική;
-Εγώ…
-Εσύ ζεις στο ροζ συννεφάκι σου! Μα,πες μου, αυτό το ροζ δεν σε τυφλώνει;
Άρχισαν να γελούν όλοι και ο Γιώργος με πήρε μια αγκαλιά.
-Εμείς και ρομαντική σε αγαπάμε!
-Άντε μωρέ!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μυρτώ Ρίζου!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!