Κυριακή πρωί στο Λόφο του Φιλοπάππου.

Ξύπνησα πριν από εσένα για να μην ακούσεις.

Δεν ξύπνησες, γιατί δε με άκουσες.

Έφυγα.

Δε σου είπα αντίο.

Δεν αντέχω το καλημέρα ούτε το καληνύχτα πια.

Πήγα να σε αγκαλιάσω να σου πω καλημέρα και…με καλημέρισε ένα χαρτί. Ήξερα ότι θα φύγεις από το σπίτι, και τελικά σήμερα ήταν αυτή η μέρα. Δε ήξερα αν ήθελα να κλάψω, να φωνάξω, να γελάσω, δεν ήξερα. Αποφάσισα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να ανοίξω τα παντζούρια. Μπήκε φως. Πάντα σε έβρισκα να κάθεσαι στο καναπέ και να με περιμένεις μ’ ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι χειμώνα καλοκαίρι. Σήμερα δε με περίμενες. Έκατσα στο καναπέ και έβαλα τα κλάματα. Αυτό ήθελα να κάνω. Κάθισα καμία ώρα και ξαφνικά μου χτυπάνε τη πόρτα. Ποιος είναι Κυριακάτικα; Προσπαθώ να ανασκουμπωθώ, να σκουπίσω τα δάκρυα μου και να βάλω κάτι πιο ρούχο πάνω μου.

-Παρακαλώ;

-Μυρσίνη;

Εσύ ήσουν αλλά δεν ήξερα αν ήθελα να σου ανοίξω. Πότε δεν ξέρεις τι να κάνεις τέτοιες στιγμές.

-Έφυγες γιατί δε αντέχεις, έτσι έγραψες.

-Έτσι έγραψα, αλλά είμαι έξω από την πόρτα από την ώρα που το έγραψα.

-Και γιατί δε φεύγεις;

-Γιατί…

-Because I give my best που λένε και στο χωριό μου.

-Μπορώ να give και εγώ my best από εδώ και πέρα, γιατί δεν give my best. Έλα άνοιξε! Ξέχασα τα κλειδιά στο τραπέζι!

-Πως καταφέρνεις να με κάνεις να γελάω σα χαζή τέτοιες στιγμές και να σου ανοίγω πάντα την πόρτα, δεν κατάλαβα πότε.

-Καλημέρα!

-Αντέχεις τώρα την Καλημέρα;

-Ναι, because I will give my best που λέτε και στο χωριό σας!

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]