Κυριακή πρωί στη Παπάγου. -Έκανες παιδιά; -Ναι… -Ήμουν σίγουρος ότι θα έκανες παιδιά. Ήξερα ότι θα γίνεις η καλύτερη μαμά από τη μέρα που σε γνώρισα. Να μαντέψω; -Μάντεψε, πάντα σου άρεσε αυτό το παιχνίδι! -Πάντα μου άρεσε. Έκανες ένα αγόρι και μετά ένα κορίτσι. Χαμογέλασα γιατί για άλλη μια φορά είχε μαντέψει σωστά. Είχα
Πέμπτη πρωί. -Έφαγες; -Όχι ακόμα. Πού ήσουν; -Είχα πάει να πάρω ψωμί. Ήθελες κάτι; -Εφημερίδα -Σήμερα δε βγαίνει. -Γιατί; -Έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι. -Αλήθεια; Τι έγινε; -Δεν τους πληρώνουν. -Είναι ακόμα διευθυντής ο Smith; -Ναι. -Είναι καινούργιος και θέλει να βάλει τους δικούς του κανόνες. Θέλει να τους εκφοβίσει, θα τους πληρώσει. Είναι καλός εργοδότης.
Κυριακή βράδυ στα Πατήσια. Είναι από αυτά τα περίεργα πρωινά της Κυριακής που ξυπνάς και αισθάνεσαι ότι τίποτα δε σε κάνει να νιώθεις καλά. Πολύ άσχημες καταστάσεις στην δουλειά, που με στεναχωρούν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Δε μπορώ να αλλάξω δουλειά, ψάχνω τόσο καιρό και λες ότι είναι ανάδρομος ο Ερμής σε όλους
Τρίτη βράδυ στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κάθισα σε ένα πεζούλι γιατί νομίζω ότι θα λιποθυμούσα. -Έφυγε. Μου είπε αντίο και έφυγε. Τόση ώρα συζητούσαμε πως θα μπορούσαμε να είμαστε ξανά μαζί για να είμαστε καλύτερα. Να κάνουμε μια νέα αρχή, αλλά έφυγε. Μου είπε αντίο και έφυγε. Να δεις ότι παίζει κατάσταση με αυτή τη καινούργια
Παρασκευή βράδυ στην Πλατεία Μαβίλης. Χτυπάει ασταμάτητα το κινητό μου. Ο ήχος των μηνυμάτων που έρχονται απανωτά το ένα μετά το άλλο με κουράζει τόσο που βγάζω το αθόρυβο και το βάζω στο τελείως νεκρό. Σα να μην είναι καν ανοιχτό. Πήζω τόσο πολύ στη δουλειά που έφτασε 7 και δεν κατάλαβα πως πέρασε η
Δευτέρα βράδυ Αγία Παρασκευή. Η εβδομάδα ξεκινάει και εγώ δεν έχω καμία διάθεση να πάω στη δουλειά. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να συνεχίσω να κάνω αυτή τη δουλειά μέχρι τα 65 ή 70. Πόσο έχει πάει το όριο ηλικίας; Είμαι 35 και οι αντοχές μου είναι σε οριακό σημείο. -Μαρίνα, να ξέρεις, αυτό το Project δε
Πέμπτη μεσημέρι στο Σούνιο. Ήμουν μόνος στην παραλία και έλαβα αυτό το ψυχρό και συνάμα τρομακτικό μήνυμα: “Δεν έστειλα ποτέ αυτό το μήνυμα! Ευχαριστώ πολύ!” Κοίταξα αριστερά, ένα παιδάκι, που έσκαβε την άμμο με κοίταξε απειλητικά στα μάτια. Κοίταξα δεξιά, μια έγκυος με εμφανή τα σημάδια της τρέλας στο βλέμμα καρφώθηκε πάνω μου. Σίγουρα και
Παρασκευή βράδυ στο Κολωνάκι. Δε βγαίνω μόνη μου για ποτό, δε μου αρέσει. Αυτή η Παρασκευή ήταν διαφορετική, ήθελα βγω και κανείς δε μπορούσε. Αποφάσισα να βάλω το καλό μου φόρεμα με τις αγαπημένες μου γόβες και να πάω για ένα ποτό, έτσι για το πρωτότυπο της ζωής. Η μοναξιά μου θα χαθεί στο κόσμο,
Πέμπτη βράδυ στο Ηράκλειο Κρήτης. -Πόσες φορές έχουμε μιλήσει γι αυτό το θέμα; -Δε θυμάμαι…. -Tα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά… Και πάλι δε μιλάς…και πάλι δε μου απαντάς ξεκάθαρα…είμαστε μαζί τόσα χρόνια… -Είμαστε… -Είμαστε;… Νιώθω ότι απλά βιώνουμε στιγμές μαζί… Κανένα όνειρο στο μαζί…και στο τώρα και στο αύριο… Μάλλον όνειρα πολλά
Σάββατο ξημερώματα στο Λασίθι. Όταν σε γνώρισα,ένιωσα ότι είσαι εσύ. Ένιωσα ότι ήρθες στη ζωή μου για να μείνεις. Αυτό με έκανε χαρούμενο. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που σε γνώρισα. Ήταν στο πανηγύρι του χωριού. Σπάνια πηγαίνω σε πανηγύρια, αλλά να που με είχαν ζαλίσει όλοι στην παρέα πάμε και πάμε, τελικά με έπεισαν.
