Σάββατο πρωί στα Εξάρχεια (Μαυρομιχάλη)
Η στιγμή που κλείνεις τη πόρτα του σπιτιού σου και μένεις μόνη σου είναι το πρώτο στάδιο ωρίμανσης. Έτσι νομίζω τουλάχιστον, από τη μικρή μου εμπειρία. Από τη στιγμή που οι πανελλήνιες σου τριβελίζουν το μυαλό και σε απομονώνουν για λίγο από τη ζωή, περιμένεις πως και πως να τελειώσουν οι εξετάσεις να βγουν οι βάσεις και να δεις σε ποια πόλη πέρασες. Επιτέλους έφτασε αυτή η στιγμή! Οι εξετάσεις τελείωσαν, πέρασα ένα από τα πιο όμορφα καλοκαίρια μου και βγήκαν οι βάσεις.
Όλα όπως τα ονειρευόμουν! Παιδαγωγικό Αθήνα ήθελα, Παιδαγωγικό Αθήνα πέρασα.
Βρήκα εύκολα σπίτι και μάλιστα επιπλωμένο και η σπιτονοικοκυρά μου, έγινε σαν δεύτερη γιαγιά μου,όλα κύλησαν εύκολα και χωρίς κόπο.
Είναι η πρώτη νύχτα στο σπίτι. Έκλεισα τη πόρτα καθώς χαιρέτησα το μπαμπά μου. Μόνη στο σπίτι και πολλή κουρασμένη για να πέσω κατάκοπη στο καινούργιο μου κρεββάτι.
Το πρωί ξύπνησα και πήγα να βρω το πιο κοντινό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Το βρήκα. Εύκολο! Ήταν στο πίσω δρόμο.
-Καλημέρα σας!
-Καλημέρα, καινούργια στη γειτονιά;
-Ναι, πως το καταλάβατε;
-Είμαι πάνω από 50 χρόνια στη γειτονιά, τους ξέρω όλους! Φοιτήτρια;
-Ναι, στο Παιδαγωγικό!
-Μελίνα με λένε, εσάς;
-Εγώ είμαι η Μάγδα!
-Χάρηκα Μελίνα μου! Τι θα ήθελες να σου φέρω;
-Θα ήθελα ζάχαρη και ένα χυμό πορτοκάλι!
-Έτοιμη!
-Ευχαριστώ πολύ!
-Αυτή η σοκολάτα από εμένα για καλή αρχή!
Η επίσκεψη μου στο ψιλικατζίδικο ήταν καθημερινή, όλο και κάτι ξεχνάς όταν στήνεις το σπιτικό σου. Νιώθω μεγάλη χαρά που φτιάχνω το σπιτικό μου!
-Καλημέρα Μάγδα μου! Τι κάνεις;
-Καλημέρα! Τι θα ήθελες κοριτσάκι μου;
-Σφουγγαράκι για τα πιάτα και άσπρη κλωστή.
-Να εδώ! Έτοιμη!
-Ευχαριστώ πολύ!
Πέρασε ένας μήνας και σχεδόν μέρα παρά μέρα πήγαινα έστω και για ένα γεια στη κα. Μάγδα, δηλαδή Μάγδα. Πάντα με διόρθωνε όταν την έλεγα κα. Μάγδα. Όμως αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι ένα μήνα τώρα πάντα τη ρωτάω τι κάνει και δε μου απαντάει ποτέ. Αποφάσισα αύριο το πρωί να τη ρωτήσω γιατί.
– Καλημέρα Μάγδα! Τι κάνεις;
-Καλημέρα Μελινάκι μου! Τι θα ήθελες;
-Καφέ!
-Ελληνικό σωστά;
-Ναι μου τελείωσε, πέρασε κιόλας ένα μήνας!
Πάω να φύγω, αλλά είπα ότι θα ρωτήσω. Κοντοστέκομαι.
-Μάγδα!
-Έλα κοριτσάκι μου! Ξέχασες κάτι;
-Μάγδα, σε ρωτάω κάθε φορά τι κάνεις αλλά δε μου απαντάς ποτέ, γιατί;
-Ρώτα με και αυτή τη φορά θα σου απαντήσω!
-Μάγδα, τι κάνεις;
-Υπομονή και όνειρα !Καλημέρα Μελινάκι μου!
-Καλημέρα Μάγδα!
Η απορία μου λύθηκε.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ελίνα Βλαχοκώστα!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα