Σάββατο πρωί στην Καλλιθέα.
Είναι Σάββατο και έχω ξυπνήσει από το πρωί για να κάνω όσες περισσότερες εξωτερικές δουλειές μπορώ, και μετά να πάω στο σπίτι γρήγορα να κάνω και τις εντός σπιτιού. Δεν μπορώ καν να τις βάλω σε μια σειρά! Ένα Σάββατο δε φτάνει να τα κάνεις όλα, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο.
-Θέλω να πάω σούπερ μάρκετ, μισό να γράψω τι θέλω να πάρω! Λοιπόν, δεν πρέπει να ξεχάσω να πάρω λαδόκολλα και αλουμινόχαρτο Α! Και φόρμα για το κέικ που θέλω φτιάξω. Πρωινό με κέικ σοκολάτα- πορτοκάλι αύριο! Επιβάλλεται! Επίσης, θέλω να αλλάξω την μπλούζα που πήρα σε μικρότερο νούμερο. Μα γιατί το έκανα αυτό; Υπήρχε περίπτωση να άλλαζε το νούμερο μου μέσα σε μια βδομάδα! Άκυρο! Α! Θέλω να αγοράσω μανταλάκια γιατί δε φτάνουν πια να απλώσω τα ρούχα, άσε που έχουν σπάσει και τα μισά και δεν μπορώ να τα βλέπω καν. Μετά θέλω να πάω τα παπούτσια μου στον τσαγκάρη, ήταν η κατάλληλη φάση για να σπάσει το τακούνι, δεν μπορούσαν να περιμένουν να τα φορέσω στο γάμο την Παρασκευή! Θέλω να περάσω από τη θεία Λένια να της αφήσω τα σεντόνια, να περάσω να αλλάξω τα λάδια στο αμάξι, να αφήσω το αμάξι για πλύσιμο. Θέλω, θέλω… Τι ώρα πήγε άραγε; Πρέπει να φύγω άμεσα για να τα κάνω όλα αυτά! Και μετά θέλω να έρθω να μαγειρέψω, να καθαρίσω να …
Ο Παύλος με ακούει, με κοιτάει και γελάει καθ όλη τη διάρκεια του μονολόγου μου.
-Παύλο, μη γελάς!
-Τι να κάνω;
-Οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ, ατελείωτες είναι!
-Και αν τελειώσουν τι θα γίνει;
-Τίποτα… Μάλλον!
Φύγαμε από το σπίτι γελώντας παρέα.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Κρυσταλλία Σιδηροπούλου!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα