Παρασκευή βράδυ στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Είναι από αυτά τα ζεστά βραδάκια του καλοκαιριού που κάθεσαι στη βεράντα για να χαλαρώσεις.
-Μαμά! Έλα λίγο!
-Τι έγινε παιδί μου;
-Δεν ξέρω τι να βάλω!
Προσπαθώ να μη πω τίποτα, γιατί έχει κατεβάσει τη δική μου και τη δική της ντουλάπα πάνω στο το κρεβάτι, το οποίο δε φαίνεται από το σωρό με τα ρούχα.
Μένω ψύχραιμη και δε λέω τίποτα.
-Έχεις καταλήξει σε κάτι;
-Αν είχα καταλήξει θα σε φώναζα βρε μαμά;
-Τι παπούτσια θα βάλεις;
-Τις μαύρες μου πλατφόρμες φυσικά!
-Φυσικά! Σωστά! Προτείνω να πάρεις και χαμηλά μήπως σε κουράσουν στο χορό!
-Ρε μαμά μου, θα είναι όλες με τα ψηλά και εγώ με τα χαμηλά;
-Λέω να τα πάρεις μαζί σου και ας μην τα βάλεις! Η Μαρία τι θα βάλει;
-Τι άλλο; Κόκκινες πλατφόρμες με ένα τζιν και ένα μαύρο μπλουζάκι!
-Μμμ… Γιατί δε βάζεις αυτό το φόρεμα; Είναι πολύ ωραίο και σου πάει πολύ!
-Μα δε…
-Πάει τέλεια με τις πλατφόρμες σου! Άντε ντύσου σε λίγο θα έρθει και η Μαρία να σας πάω στο στη χοροεσπερίδα!
-Πολλή χαρούμενη είμαι που θα πάμε!
Χτυπάει το κουδούνι.
-Ήρθα!
-Καλώς το κοριτσάκι μου! Καλέ τι ομορφιές είναι αυτές!
-Ευχαριστώ πολύ! Που είναι; Δεν είναι έτοιμη ακόμα;
-Βάφεται στο μπάνιο!
Ακούγονται γέλια και χαρούμενες φωνές που γεμίζουν το σπίτι.
Σήμερα κάθομαι στην ίδια βεράντα, αλλά δεν είναι το ίδιο, μου λείπει αυτή η όμορφη περίοδος της ζωής μου τριγυρισμένη από αυτά τα όμορφα πλάσματα. Κάποτε τις πήγαινα στη πρώτη χοροεσπερίδα του σχολείου και τώρα τις παντρεύω.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Αιμιλία Σκουραδάκη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα