Τετάρτη βράδυ στα Εξάρχεια.
Είναι από εκείνα τα βράδια στα Εξάρχεια που πηγαίνεις προς το σπίτι και δε συναντάς ούτε φίλους, αλλά ούτε και τις γνωστές φάτσες που βλέπεις πηγαίνοντας σπίτι την ίδια ώρα. Η αλήθεια είναι ότι είναι Τετάρτη βράδυ και οι γνωστές φάτσες είναι αλλού. Θέλω τσιγάρο και μέσα στις φάτσες αγνώστων προσπαθώ να βρω κάτι γνωστό για να κάνω μια τράκα. Τι ψυχή έχει ένα τσιγάρο-τράκα για τον άλλο; Για εμένα έχει όμως! Θέλω να καπνίσω καπνίζοντας αυτό το καλοκαιρινό ζεστό βράδυ Τετάρτης. Κοιτάω προσεκτικά περνώντας από την Κωλέττη για να βρω κάτι γνώριμο στις άγνωστες φάτσες που περνούν μπροστά από τα μάτια μου. Βλέπω μια παρέα κοριτσιών και σταματάω.
-Γεια σας Κορίτσια! Είμαι ο Νικήτας και το μόνο που θέλω είναι ένα τσιγάρο-τράκα! Δεν είναι τίποτα ανοιχτό τέτοια ώρα…και μέχρι το σπίτι…
-Βρε με τρόμαξες! Πως ξεφύτρωσες έτσι;
-Συγνώμη, δεν ήθελα να σε τρομάξω, ένα τσιγάρο ήθελα!
-Εννοείται, πάρε και 2 ένα για το δρόμο και ένα για το σπίτι.
Μου δίνει ένα πακέτο.
-Έχεις στριφτό;
-Όχι
-Μμμμμ! Η τράκα, τράκα και το γούστο, γούστο! Ευχαριστώ πολύ, θα πάω άκαπνος μέχρι το σπίτι! Ευχαριστώ όμως! Καλό βράδυ!
-Καλό βράδυ!
Συνέχισα το δρόμο για το σπίτι χωρίς τσιγάρο.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!