Κυριακή βράδυ στα Πατήσια.

Είναι από αυτά τα περίεργα πρωινά της Κυριακής που ξυπνάς και αισθάνεσαι ότι τίποτα δε σε κάνει να νιώθεις καλά. Πολύ άσχημες καταστάσεις στην δουλειά, που με στεναχωρούν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Δε μπορώ να αλλάξω δουλειά, ψάχνω τόσο καιρό και λες ότι είναι ανάδρομος ο Ερμής σε όλους τους πλανήτες των εταιρειών.  Τίποτα δε κινείται και τίποτα δε προχωράει. Οικονομικά είμαι πολύ  ζορισμένη και προσπαθώ να τα βγάλω πέρα χωρίς μεγάλες σπατάλες. Οι φίλες; Οι φίλες μου έχουν χαθεί. Είναι περίοδος προετοιμασίας για γάμο. Είμαστε τρεις φίλες κολλητές και οι δύο θα παντρευτούν φέτος. Ευτυχώς έχουμε να ασχοληθούμε με τα των γάμων και ξεφεύγει λίγο το μυαλό μου, αλλά πόσο να ξεφύγει με τα νυφικά;

Χώρισα πριν δύο μήνες. Λέγαμε και εμείς να παντρευτούμε φέτος. Είναι δύσκολο τρία χρόνια να ξυπνάς κάθε Κυριακή σε μια αγκαλιά και τώρα να ξυπνάς μόνη.

Είναι μία πραγματικότητα  που δεν έχω το κουράγιο να την αντιμετωπίσω. Αναρωτιέμαι  αν έχω κατάθλιψη και  και τι μπορώ να κάνω για μη παρασυρθώ, να μη κατρακυλήσω.

Αποφάσισα τη προηγούμενη βδομάδα να ξεκινήσω Αeria l Yoga.
Ίσως οι σκέψεις χάνονται στον αέρα. Πήγα σε δύο μαθήματα, ήταν κάτι το διαφορετικό. Στο δεύτερο μάθημα γνώρισα μια κοπέλα. Ξεχώριζε από τη χαρά και το χαμόγελο της. Αυτό που λέμε Θετική Ενέργεια. Μου είπε να κανονίσουμε καμία μέρα για ποτό. Δε τη πίστευα, αλλά είπα ναι. Εγώ από το δημοτικό μόνο με τρεις φίλες με θυμάμαι, πάντα. Αχώριστες και αγαπημένες, άλλες παρέες δεν έκανα, ποτέ.

Χτυπάει το κινητό μου και σπάει το σκοτάδι της σκέψης μου.

«Καλημέρα Ίρις! Πάμε να φάμε τίποτα αύριο το μεσημέρι;»

Ήταν η Αλκυόνη από το μάθημα στη Yoga.

-Κοίτα που μου έστειλε! Είπα φωναχτά.

Απάντησα  ναι και κοιμήθηκα.

Ήταν μια περίεργα όμορφη Κυριακή που δε μπορούσα να τη φανταστώ. Πήγαμε για φαγητό, μετά βρήκαμε μια παρέα και πήγαμε για βόλτα στο Λυκαβηττό και βλέποντας όλη την Αθήνα πιάτο, αποφασίσαμε να πάμε στο Αστεροσκοπείο. Ήταν σήμερα ανοιχτό λόγω πανσελήνου. Τέλος, καταλήξαμε για ποτό σε μια ταράτσα στη Πλάκα.

Γύρισα σπίτι και ξάπλωσα κομμάτια από την κούραση, αλλά τόσο χαρούμενα γεμάτη και τόσο ευτυχισμένη. Χαμογελούν τα μάτια μου, το είδα πλένοντας τα δόντια μου στο καθρέπτη. Τι όμορφο να βλέπεις να σου χαμογελούν τα μάτια σου, αλήθεια.

«Οι άνθρωποι είναι η γιατρειά μας. Μένεις στη ζωή!»

Αποκοιμήθηκα με αυτή τη σκέψη.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Λυδία Γιαμπάνης!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]