Πέμπτη πρωί.

-Έφαγες;
-Όχι ακόμα. Πού ήσουν;
-Είχα πάει να πάρω ψωμί. Ήθελες κάτι;
-Εφημερίδα
-Σήμερα δε βγαίνει.
-Γιατί;
-Έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι.
-Αλήθεια; Τι έγινε;
-Δεν τους πληρώνουν.
-Είναι ακόμα διευθυντής ο Smith;
-Ναι.
-Είναι καινούργιος και θέλει να βάλει τους δικούς του κανόνες. Θέλει να τους εκφοβίσει, θα τους πληρώσει. Είναι καλός εργοδότης.
-Δεν είμαι πολύ σίγουρη…
-Τον ξέρεις;
-Απ’ όσα μου έχεις πει εσύ…
-Με το Smith ήμασταν πολλά χρόνια στη προηγούμενη εταιρεία, αν και σε άλλα τμήματα πάντα έλεγαν τα καλύτερα για αυτόν…
-Αγάπη μου, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε…

Σιωπή.

-Πόσα χρόνια έχουν περάσει;
-Είναι…
-2 χρόνια δεν τα λες πολλά…
-Στέφανε…δεν είναι…
-2 χρόνια έχουν περάσει που φύγαμε από τη Νέα Υόρκη για να έρθουμε σε αυτό το μικρό χωριουδάκι…
-Δεν…
-Αρκεί που είμαστε μαζί.

Του χαμογέλασε γλυκά κοιτάζοντας τον στα μάτια λίγο πριν δακρύσει.

-Ναυσικά, είσαι ευτυχισμένη που είσαι εδώ μαζί μου;
-Είμαι αγάπη μου.
-Μπορεί ο μόνος λόγος που ήρθαμε σε αυτό το μικρό χωριό να είναι η δουλειά μου, αλλά το εκτιμώ πολύ που ήρθες μαζί μου και άφησες τις φίλες σου και την οικογένειά σου στη νέα Υόρκη.
-Είπαμε… Μαζί στα πάντα για πάντα.
-Πόσο μακριά είναι το πάντα;
-Το τώρα είναι το πάντα μας, όσο το ζούμε.
-Είμαστε μόνο 35, έχουμε καιρό για το πάντα.
-Στέφανε…

Σιωπή.

-Θα πάμε το βράδυ να παίξουμε μπριτζ στους νέους μας γείτονες;
-Έφυγαν χτες για ένα ταξίδι, θα γυρίσουν σε μια βδομάδα.
-Αλήθεια; Γιατί μας κάλεσαν;
-Με πήρε η Mary και μου είπε να το κανονίσουμε άλλη μέρα.

Σταμάτησε να πλένει τα πιάτα, γύρισε τον κοίταξε και του χαμογέλασε γλυκά.

-Στέφανε, θα πας στον κήπο να ποτίσεις την πορτοκαλιά;
-Μα δεν έχουμε πορτοκαλιά.
-Έχεις δίκιο δεν έχουμε.

Άφησε τη βρύση να τρέχει για να μην ακουστεί το δάκρυ της.

-Ναυσικά, θα πάμε στους Nellis, διοργανώνουν ένα πάρτι για το Halloween. Τι θα ντυθούμε φέτος;
-Στέφανε… Δεν…
-Θα ανέβω στο πατάρι και θα κατεβάσω τις περσινές μας στολές τι λες;
-Γιατί να μη βρούμε κάτι άλλο, κάτι καινούργιο και αστείο;
-Θα βρούμε αγάπη μου.

Σιωπή.

-Που πας;
-Πάω να πάρω εφημερίδα.

Κλείνει τη βρύση, αφήνει τα πιάτα με τις σαπουνάδες, σκουπίζει τα χέρια της και αρχίζει να κλαίει με λυγμούς.

-Ναυσικά μου, γιατί κλαις;
-Δεν κλαίω αγάπη μου.
-Μα σε βλέπω κλαις.
-Δεν είναι τίποτα…

Την έχει στην αγκαλιά του.

-Συγνώμη…
-Μη ζητάς συγνώμη… Απλά χάθηκες στο παρελθόν πάλι…
-Χάθηκα πάλι…που είμαστε;
-Είμαστε στη Σύμη και δεν είμαστε πια 35. Επιστρέψαμε στη Ελλάδα…
-… Πριν 20 χρόνια
-Και;
-Ζούμε εδώ και 20 χρόνια στη Σύμη και τα παιδιά μας μένουν στην Αθήνα.

Του χαμογελάει γλυκά και σκουπίζει τα δάκρυα της. Ο Στέφανος κάθεται ξανά στη καρέκλα.

-Πάμε να κρυφτούμε;
-Από που;
-Από το παρελθόν…
-Πάμε. Πάντα μαζί.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

2 Comments

  1. ΝΙΚΗ 08/02/2019 at 11:30 ΠΜ - Reply

    ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ ΜΕ ΤΡΕΙΣ-ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΕΞΕΙΣ;
    ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΗΝ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΝΑ
    ΖΗΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΟΥ ΟΤΑΝ Η ΜΝΗΜΗ ΘΑ ΜΕ ΠΡΟΔΩΣΕΙ.

    • Maria 08/02/2019 at 11:37 ΠΜ - Reply

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου και που μέσα από τις ιστορίες μου ταξιδεύεις σε γλυκά μονοπάτια! :)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Ήταν Ιανουάριος. Ήταν ο μήνας που θα μετακομίζαμε στο καινούργιο μας σπίτι. Ο Άγγελος μεγάλωσε στο σπίτι της γιαγιάς του, στο Μετς, το οποίο το λάτρευε. Ένα νεοκλασικό που κοσμούσε τον πεζόδρομο και ξεχώριζε για την ομορφιά του. Η γιαγιά του μας άφησε ξαφνικά, γιατί ήθελε να φύγει και να κάνει εντύπωση, όπως μας είχε […]

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]