Πέμπτη μεσημέρι στο Μοσχάτο. Είμαι πολύ πιεσμένος στη δουλειά αυτήν την περίοδο. Σκέφτομαι βέβαια ότι τα τελευταία 3 χρόνια που άλλαξα εταιρεία μόνο αυτό λέω. Αναρωτιέμαι πως γίνεται πάντα να είναι μια πιεσμένη περίοδος. Μετά χάνομαι στην πίεση και το ξεχνάω. Συνηθίζω. Άλλαξα δουλειά για να κάνω το ” next career step” μου που λέμε.
Κυριακή πρωί στη Βαρκελώνη δίπλα στη θάλασσα. Ήμουν περίπου 12 χρονών. Σε ένα κυριακάτικο τραπέζι είχα ακούσει τη θεία μου να μιλάει για τη Βαρκελώνη. Η θεία μου κάθε χρόνο πήγαινε ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Ονειρευόμουν ότι θα ήθελα κι εγώ όταν μεγαλώσω να κάνω τουλάχιστον ένα ταξίδι στο εξωτερικό κάθε χρόνο. Θυμάμαι εκείνο το
Τρίτη μεσημέρι στο Θησείο. Τα ελληνικά νησιά ήταν πάντα η αδυναμία μου. Ήταν ο προορισμός μου για να νιώθω ελεύθερος. Να γεμίσω τα πνευμόνια με όσο θαλασσινό αέρα μπορούσα να αναπνεύσω για να αναπνέω κάθε μέρα. Να γεμίσουν τα μάτια με όσο μπλε μπορούν για να ζήσω με αυτή την ανάμνηση όλο το χειμώνα. Απογευματινά
Φέτος στόλισαν πολύ νωρίς. Πρώτη Δεκέμβρη και ήταν Σάββατο, η καλύτερη ευκαιρία για να στολίσουν. Η Νεφέλη πάντα λάτρευε τα Χριστούγεννα. Παρέα με τη ζεστή σοκολάτα της μαμάς και τα μελομακάρονα που λατρεύει, έκατσε στην άκρη του καναπέ και χάζευε τα φωτάκια που αναβόσβηναν στο δικό τους ρυθμό μέσα στη σιωπή. Κοιτούσε ώρα πολλή το
Κυριακή βράδυ στη Σόλωνος. Πρώτη χρονιά φοιτητής. Είχα αποφασίσει να μην πάω Κρήτη φέτος τα Χριστούγεννα. Όλοι οι φίλοι μου θα ήταν Αθήνα. Νομίζω θα ήταν ιδανικά! Σχόλασα από τη δουλειά την Κυριακή το μεσημέρι με ένα περίεργο συναίσθημα. Ήταν Παραμονή Χριστουγέννων. Πήγα σπίτι, συνήθως ανοίγω την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Αυτή τη φορά δεν
Κυριακή πρωί στο Παγκράτι Χτες ήταν η πρώτη μου μέρα στο νέο μου σπίτι, στο Παγκράτι. Πάντα ονειρευόμουν να βρω ένα ισόγειο με αυλή και τελικά τα κατάφερα. Πέρασαν 35 χρόνια για να αποφασίσω να φύγω από τη γειτονιά που μεγάλωσα. Ήταν όμορφα στο Μαρούσι, αλλά η αλλαγή έχει άλλη γλύκα. Η αυλή μου συνορεύει
Κυριακή βράδυ στο Γκύζη. Θυμάσαι πως ένιωσες όταν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά; Έτσι νιώθω για εσένα. Είσαι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα με το που είδα τα μάτια σου. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τι νιώθω για εσένα. Η αγκαλιά σου είναι η στιγμή ευτυχίας μου, που δεν γνώριζα καν αν υπάρχει. Είναι η πρώτη
Τρίτη μεσημέρι στην ΑΣΟΕΕ. Είναι μια συνηθισμένη ηλιόλουστη μέρα. Είμαι στο προαύλιο της και έχει την ιδανική θερμοκρασία για να αράξεις στα παγκάκια και να μιλάς με τις ώρες με το παρεάκι που δημιουργήθηκε από τύχη στο εστιατόριο πριν μια ώρα. Έχει πλάκα να δανειστείς ένα μαχαίρι γιατί ξέχασες να πάρεις και να γνωρίζεις τη
Πέμπτη απόγευμα στο Ψυχικό Ξεκινάει η μέρα. Εύχομαι, ελπίζω και θέλω να τελειώσω νωρίς από τη δουλειά και να φύγω ήρεμη. Είναι Πέμπτη και δεν κατάλαβα πως πέρασε σχεδόν όλη αυτή η εβδομάδα. Όλες τις μέρες φεύγω πολύ αργά από τη δουλειά. Ξυπνάω κάθε μέρα με τις εκκρεμότητες να τριγυρνούν σα ζιζάνια στο κεφάλι μου.
Κυριακή πρωί στο Όσλο – Μαμάαα… -Τι έπαθες παιδί μου; -Δεν κοιμήθηκα χτες το βράδυ; -Γιατί; -Άσε… Τι να σου πω… -Πες μου! Γιατί δεν κοιμήθηκες χτες το βράδυ; -Ρε Μαμά… -Είμαι σίγουρη ότι δεν πήγες σε κάποιο πάρτι, ούτε έπαιζες χαρτιά με τα παιδιά μέχρι το πρωί… -Όχι.. -Αλλά; Γιατί δεν κοιμήθηκες το βράδυ;
