Τρίτη βράδυ στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Κάθισα σε ένα πεζούλι γιατί νομίζω ότι θα λιποθυμούσα.
-Έφυγε. Μου είπε αντίο και έφυγε. Τόση ώρα συζητούσαμε πως θα μπορούσαμε να είμαστε ξανά μαζί για να είμαστε καλύτερα. Να κάνουμε μια νέα αρχή, αλλά έφυγε. Μου είπε αντίο και έφυγε. Να δεις ότι παίζει κατάσταση με αυτή τη καινούργια στο γραφείο και απλά βρίσκει πρόφαση να χωρίσουμε και να είναι μαζί της. Δηλαδή αλήθεια τώρα έφυγε και χωρίσαμε;
Βάζω τα κλάματα. Ο λυγμός μου είναι τόσο δυνατός που δε μπορώ να τον περιορίσω. Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου, είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στο κλάμα μου, στο λυγμό μου και τη στεναχώρια μου. Δεν είναι και λίγο πράγμα να φεύγει ο άλλος με ένα αντίο και να προσπαθείς να συνειδοτοποιήσεις τι έγινε. Ξαφνικά ακούω ένα θόρυβο πίσω στο θάμνο και βλέπω δύο μάτια να με κοιτούν επίμονα.
Τον κοιτάζω σα να ήταν φίλος μου και με πλήρη ψυχραιμία και του λέω:
-Τι να πεις και εσύ! Έφυγε με ένα Αντίο. Έφυγε το καταλαβαίνεις;
-Έφυγε, και τι έγινε;
-Γιατίιιιιιιιιιιιιι!
Φωνάζω δυνατά, σηκώνομαι και συνεχίζω το κλάμα μου με τους λυγμούς μου.
Φεύγω για το σπίτι. Ξεκάθαρα.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!