Πέμπτη βράδυ στο Ηράκλειο Κρήτης.

-Πόσες φορές έχουμε μιλήσει γι αυτό το θέμα;
-Δε θυμάμαι….
-Tα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά… Και πάλι δε μιλάς…και πάλι δε μου απαντάς ξεκάθαρα…είμαστε μαζί τόσα χρόνια…
-Είμαστε…
-Είμαστε;… Νιώθω ότι απλά βιώνουμε στιγμές μαζί… Κανένα όνειρο στο μαζί…και στο τώρα και στο αύριο… Μάλλον όνειρα πολλά για το δικό σου, το μόνο σου… Τι θα κάνεις στη δουλειά σου, πότε θα πάρεις προαγωγή,πότε θα αλλάξεις δουλειά και φυσικά αν θα πας στο επόμενο συνέδριο στη Μαδρίτη! Θυμάσαι ότι ένα χρόνο πέρυσι έψαχνα εισιτήρια για τη Μαδρίτη και φέτος θα πας με τη δουλειά και δε με ρώτησες καν αν θα ήθελα να έρθω μαζί σου;
-Δώρα…
-Έχεις και για αυτό δικαιολογία Γιώργο;
-Δε…
-Δε το σκέφτηκες!
-Ναι!
-Η ίδια δικαιολογία ξανά και ξανά!Και πότε θα το σκεφτείς; Ποτέ θα με σκεφτείς και εμένα μαζί σου;
-…
-Σιωπή…
-….
-Σιωπή… δε ξέρω τι άλλο να σε ρωτήσω για να μου απαντήσεις πάλι με σιωπή…
-….
-Σιωπή… Ξανά…1,2,3… Φτου και βγαίνω!
-Τι μετράς;
-Ξέρεις στις πόσες σιωπες καίγεσαι;
-…
-Στις 3,αλλά να που μόλις έφτασες τις 4…
-Με έκαψαν οι σιωπές μου;
-Έκαψες το μαζί μας στις σιωπές σου.. Καληνύχτα.

Έφυγα και το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι άφησα το αγαπημένο μαξιλάρι στο κρεββάτι μας, στο κρεββάτι.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Μαρίνα Συμινή!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]