Πέμπτη βράδυ στο Ηράκλειο Κρήτης.
-Πόσες φορές έχουμε μιλήσει γι αυτό το θέμα;
-Δε θυμάμαι….
-Tα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά… Και πάλι δε μιλάς…και πάλι δε μου απαντάς ξεκάθαρα…είμαστε μαζί τόσα χρόνια…
-Είμαστε…
-Είμαστε;… Νιώθω ότι απλά βιώνουμε στιγμές μαζί… Κανένα όνειρο στο μαζί…και στο τώρα και στο αύριο… Μάλλον όνειρα πολλά για το δικό σου, το μόνο σου… Τι θα κάνεις στη δουλειά σου, πότε θα πάρεις προαγωγή,πότε θα αλλάξεις δουλειά και φυσικά αν θα πας στο επόμενο συνέδριο στη Μαδρίτη! Θυμάσαι ότι ένα χρόνο πέρυσι έψαχνα εισιτήρια για τη Μαδρίτη και φέτος θα πας με τη δουλειά και δε με ρώτησες καν αν θα ήθελα να έρθω μαζί σου;
-Δώρα…
-Έχεις και για αυτό δικαιολογία Γιώργο;
-Δε…
-Δε το σκέφτηκες!
-Ναι!
-Η ίδια δικαιολογία ξανά και ξανά!Και πότε θα το σκεφτείς; Ποτέ θα με σκεφτείς και εμένα μαζί σου;
-…
-Σιωπή…
-….
-Σιωπή… δε ξέρω τι άλλο να σε ρωτήσω για να μου απαντήσεις πάλι με σιωπή…
-….
-Σιωπή… Ξανά…1,2,3… Φτου και βγαίνω!
-Τι μετράς;
-Ξέρεις στις πόσες σιωπες καίγεσαι;
-…
-Στις 3,αλλά να που μόλις έφτασες τις 4…
-Με έκαψαν οι σιωπές μου;
-Έκαψες το μαζί μας στις σιωπές σου.. Καληνύχτα.
Έφυγα και το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι άφησα το αγαπημένο μαξιλάρι στο κρεββάτι μας, στο κρεββάτι.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μαρίνα Συμινή!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την