Πέμπτη βράδυ στο Ηράκλειο Κρήτης.
-Πόσες φορές έχουμε μιλήσει γι αυτό το θέμα;
-Δε θυμάμαι….
-Tα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά… Και πάλι δε μιλάς…και πάλι δε μου απαντάς ξεκάθαρα…είμαστε μαζί τόσα χρόνια…
-Είμαστε…
-Είμαστε;… Νιώθω ότι απλά βιώνουμε στιγμές μαζί… Κανένα όνειρο στο μαζί…και στο τώρα και στο αύριο… Μάλλον όνειρα πολλά για το δικό σου, το μόνο σου… Τι θα κάνεις στη δουλειά σου, πότε θα πάρεις προαγωγή,πότε θα αλλάξεις δουλειά και φυσικά αν θα πας στο επόμενο συνέδριο στη Μαδρίτη! Θυμάσαι ότι ένα χρόνο πέρυσι έψαχνα εισιτήρια για τη Μαδρίτη και φέτος θα πας με τη δουλειά και δε με ρώτησες καν αν θα ήθελα να έρθω μαζί σου;
-Δώρα…
-Έχεις και για αυτό δικαιολογία Γιώργο;
-Δε…
-Δε το σκέφτηκες!
-Ναι!
-Η ίδια δικαιολογία ξανά και ξανά!Και πότε θα το σκεφτείς; Ποτέ θα με σκεφτείς και εμένα μαζί σου;
-…
-Σιωπή…
-….
-Σιωπή… δε ξέρω τι άλλο να σε ρωτήσω για να μου απαντήσεις πάλι με σιωπή…
-….
-Σιωπή… Ξανά…1,2,3… Φτου και βγαίνω!
-Τι μετράς;
-Ξέρεις στις πόσες σιωπες καίγεσαι;
-…
-Στις 3,αλλά να που μόλις έφτασες τις 4…
-Με έκαψαν οι σιωπές μου;
-Έκαψες το μαζί μας στις σιωπές σου.. Καληνύχτα.
Έφυγα και το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι άφησα το αγαπημένο μαξιλάρι στο κρεββάτι μας, στο κρεββάτι.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μαρίνα Συμινή!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα