Παρασκευή απόγευμα στην Ηλιούπολη. Είμαστε φοιτητές και μπορεί όλες οι μέρες να είναι ίδιες. Όμως, η Παρασκευή έχει άλλη αίγλη ως μέρα. Ξέρεις ότι έρχεται σαββατοκύριακο κι ενώ όλη την εβδομάδα μπορείς να κάνεις ότι και το σαββατοκύριακο είναι ξεχωριστό συναίσθημα. Παρασκευή, λοιπόν, είπαμε, να πάμε στον Άκη στο Μοσχάτο. Θα έλειπαν οι γονείς του
Κυριακή μεσημέρι, Λιόσια. Η αλήθεια είναι ότι δε μου αρέσει το μαγείρεμα, αλλά μια που μετακόμισα σε νέο σπίτι είπα να μαζευτούμε και να μαγειρέψω. Νέο σπίτι, το λέω και δεν το πιστεύω ούτε εγώ. Είκοσι χρόνια στην ίδια γειτονιά και τώρα στην άλλη άκρη της Αθήνας. Από κέντρο στα Λιόσια. Εκεί μου έτυχε διαθέσιμο
Παρασκευή μεσάνυχτα, Αναφιώτικα. -Ήξερα ότι θα ήσουν εδώ. -Πάντα ξέρεις που είμαι και πως είμαι. -Πάντα. -Γιατί ήρθες; -Γιατί ήθελα να σε δω. -Εμένα με ρώτησες; -Ήθελες να έρθω. -Ήθελα. Σιωπή. -Πάντα εδώ έρχεσαι. -Πάντα, και στα όμορφα και στα άσχημα. -«Από ψηλά, όλα φαίνονται πιο μικρά » , έτσι δε λες; -Ναι και έτσι
Κυριακή μεσημέρι στη Πάτρα. -Ρε παιδιά, πόσα χρόνια ερχόμαστε σε αυτό το καφέ; -Ρε αλήθεια δε θυμάμαι… -Παίζει να ήταν η πρώτη φορά που βγήκα «μόνος» για καφέ! -Ρε αλήθεια τώρα; Ερχόμαστε πάντα δηλαδή εδώ; -Nαι σου λέω! -Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που είπα στη μάνα μου «Μάνα, μετά την παρέλαση θα πάμε
Τρίτη βράδυ στο Κηφισιά. -Ρε δεν είμαι καλά…δεν την παλεύω… -Ρε Ηλία, φάση είναι… -Φάση λέω ότι είναι τα τελευταία 2 χρόνια… Η Βιολέτα μου είπε να πάω σε ψυχολόγο… -Ρε ξεκόλλα, δεν έχεις κάτι… Φάση είναι… -Μετά που πέθανε η μάνα μου σαν κάτι να άλλαξε μέσα μου… Τίποτα δεν απολαμβάνω… Εκνευρίζομαι με το
Τετάρτη βράδυ στην Αττική. -Δεν αντέχω άλλο να το συζητάμε…Βαρέθηκα να αναλύω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια…Δε με καταλαβαίνεις…Δεν μπορώ να σε καταλάβω, γιατί δεν το λήγουμε να πάει ο καθένας σπίτι του και να βρει ο καθένας το δρόμο του όπως αυτός επιθυμεί…Δεν πάει ρε παιδί μου…Δεν τραβάει το μεταξύ μας…Ας το παραδεχτούμε…Ας
Σάββατο βράδυ στην Αργυρούπολη. -Νομίζω από κάπου σε ξέρω… -Εγώ νομίζω πως όχι, αλλά θα ήθελα να σε γνωρίσω… -Είσαι σίγουρη; -Ναι…θα σε θυμόμουν! -Τόσο καλή μνήμη; -Ναι… δεν ξεχνάω ποτέ ! -Ποτέ; -Ναι ποτέ! -Τότε ξέχασες ότι τον προηγούμενο μήνα είχες έρθει εδώ, αλλά εγώ ήμουν στη θέση του DJκαι όχι εδώ στο μπαρ
Παρασκευή απόγευμα στο Παγκράτι. -Έλα! -Μάνια! Μια φορά να σε πάρω και να σηκώσεις το τηλέφωνο! Αλήθεια! -Ρε σόρρυ έκανα μπάνιο! -Σε πόση ώρα θα είσαι έτοιμη; -Για πού; Έχουμε κανονίσει κάτι και δεν το θυμάμαι! -Καλά θυμάσαι, αλλά κανονίζουμε τώρα! Πρέπει να δεις τη φίλη σου! -Βρε Ευτυχία μου… Τώρα βγήκα από το μπάνιο…
‘Ήταν Παρασκευή βράδυ. Κάθε Παρασκευή πας στο στέκι σου στο μπαράκι πίσω από το Μέγαρο Μουσικής. Κάθε Παρασκευή σε βλέπω, κάθε Παρασκευή δε σου μιλάω. Ήταν εκείνη η Παρασκευή. Μπήκα στο μπαρ καθόσουν στη σκισμένη πράσινη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο και κοιτούσες έξω. Στο τραπέζι πάνω καιγόταν ένα τσιγάρο που από την ώρα που το
Σάββατο απόγευμα στο Βουκουρέστι. Πάσχα στην Ελλάδα; Όχι φέτος! Αποφασίσαμε φέτος να κάνουμε κάτι διαφορετικό φέτος. Να κάνουμε Ανάσταση εκτός Ελλάδας. Βουκουρέστι βόλεψε, Βουκουρέστι μας πρότειναν, Βουκουρέστι πήγαμε τελικά. Είχαν όλα τον ήχο και την αίσθηση του ελληνικού Πάσχα σε διαφορετική γλώσσα. Ο Επιτάφιος, η Ανάσταση, η κατάνυξη σε ένα Πάσχα που δεν είναι στη γλώσσα σου μέσα
