Τρίτη Απόγευμα στην Πειραιώς. Μετακόμισα και κουρτίνες δεν έβαλα. Έφυγα από το πατρικό μου. Ήθελα να μείνω μόνη μου. Ήρθε η στιγμή. Βαψίματα, καινούργια έπιπλα, κουζινικά, γλάστρες για το μπαλκόνι όλα κομπλέ. Μπήκα. Πρώτα Χριστούγεννα σπίτι μου. Για να το γιορτάσω διοργάνωσα event στολισμού στο καινούργιο μου σπίτι. Μεγάλη ήταν η χαρά μου. Αγαπημένοι φίλοι
Καλοκαίρι στο χωρίο. Τα καλοκαίρια μου τα περνούσα στο χωριό. Δίπλα στη θάλασσα. Δεν έχω καμία καλοκαιρινή παιδική ανάμνηση χωρίς τη θάλασσα και μακριά από το χωριό. Το πρόγραμμα κάθε μέρα ήταν σχεδόν το ίδιο. Η γιαγιά μας ξυπνούσε το πρωί κατά τις δέκα. Ποτέ δεν σηκωνόμασταν πιο νωρίς και το είχαμε συμφωνήσει, πριν τις
Σάββατο βράδυ στην Αργυρούπολη. Έχω χωρίσει εδώ και ένα χρόνο, αλλά δεν θέλω να βγω με κανένα. Όλοι μου λένε ότι πρέπει να κάνω την αρχή. Εγώ δε θέλω, αλλά η φίλη μου η Μαντώ κανονίζει να βγούμε με τον Κώστα. Είχαμε γνωριστεί πριν 3 χρόνια στο γάμο της, όμως τότε ήμουν με το Γιάννη
Παρασκευή βράδυ Πάνορμου. Κάθε Παρασκευή βγαίνω για ένα ποτό, είτε είμαι καλά είτε όχι. Αυτή την Παρασκευή δεν είμαι καλά. Όμως, ήρθε η Πηνελόπη από το σπίτι. Είπαμε να βγούμε για ένα ποτό, έστω και αν δεν είμαι η καλύτερη παρέα. Πήγαμε στο στέκι μας στην Πανόρμου. -Σε κοιτάω τόση ώρα και δε μου έχεις
Πέμπτη βράδυ στο Μετς. Είναι Πέμπτη και έχει πάει 00.00. Δεν ακούγεται τίποτα. Η σιγή της νύχτας έχει άλλη χάρη. Μου αρέσουν πολύ αυτές οι στιγμές. Έπεσε στα χέρια μου μια όμορφη ιστορία. Όμορφα πράγματα διάβασα τώρα. Eεεε…πριν λίγο δηλαδή! Μα τότε ήταν τώρα..! Τι λες; Αφού τώρα είναι τώρα, πως μπορεί και τότε να
Τρίτη Βράδυ Εξάρχεια. Κορονοϊός το νέο trend της εποχής και ένας ακόμα λόγος για να μη γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου. Γιατί; Τι αναρωτιέσαι; Hello! Καραντίνα! Αν είσαι κλεισμένη στο σπίτι πως θα τον γνωρίσεις; Η αλήθεια είναι ότι έχεις μεγάλες πιθανότητες με τις βόλτες που βγαίνεις στην άδεια Αθήνα με το αμάξι. Παράνομα/Νόμιμα
Τετάρτη βράδυ στην Πανόρμου. Ξεκίνησε σιγά σιγά. Ο ιός είναι έξω και εσύ πρέπει να είσαι μέσα. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Κυριολεκτικά. Είναι η στιγμή που τρομάζεις και κάθεσαι μέσα. Σπίτι. Εγκλεισμός. Χτες ήσουν ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις. Σήμερα είσαι μέσα πολιορκημένος από έναν ιό. Θυμώνεις, ανησυχείς, αναρωτιέσαι γιατί και μόνο φοβάσαι. Φοβάσαι
Τρίτη απόγευμα σε ένα δρόμο κάπου στη Γερμάνια Σήμερα ξύπνησα όπως κάθε μέρα. Λίγο αδιάφορα, αλλά με εκατό πράγματα που πρέπει να γίνουν πριν κοιμηθώ ξανά το βράδυ. Είναι δύσκολες αυτές οι νύχτες. Βγάζει δόντια. Τι μαρτύριο και αυτό που πρέπει να πονάς για να καταφέρεις να μασάς. Δύσκολο για το παιδί, δύσκολο και για τη
Τετάρτη βράδυ στη Θεσσαλονίκη Καθημερινή δε βγαίνουμε, μα σήμερα ήταν εξαίρεση. Είχα γενέθλια και δύσκολη μέρα στη δουλειά. Αύριο αργία. Έπρεπε να βγούμε. Πήγαμε για φαγητό και μετά για ένα πρώτο χαλαρό ποτό. Ξεκινήσαμε τα σφηνάκια και το πρώτο χαλαρό ποτό έφτασε στο όγδοο ποτό. Με χαλάρωσε και από ότι μου είπαν – γιατί εγώ
Νέα Ιωνία Κυριακή μεσημέρι -Καλημέρα -Για καλησπέρα είναι η ώρα…! -Δίκιο έχεις, άλλα τώρα ξύπνησα. Ξενύχτι χτες. -Ήταν καλά; -Ναι, ξανά σα φοιτητές! -Ωραία! Αν και ξενυχτισμένη πάντα χαμογελαστή! -Χάνεται το χαμόγελο μωρέ; -Χάνεται… -Έχεις τη σοκολάτα με την πραλίνα; -Ναι, είναι εκεί στο πάνω ράφι δεξιά. -Ευχαριστώ! Να γλυκαθούμε λιγάκι! -Γιατί; Ήταν πικρό το ξενύχτι; –
