Σάββατο βράδυ στην Αργυρούπολη.

-Νομίζω από κάπου σε ξέρω…

-Εγώ νομίζω πως όχι, αλλά θα ήθελα να σε γνωρίσω…

-Είσαι σίγουρη;

-Ναι…θα σε θυμόμουν!

-Τόσο καλή μνήμη;

-Ναι… δεν ξεχνάω ποτέ !

-Ποτέ;

-Ναι ποτέ!

-Τότε ξέχασες ότι τον προηγούμενο μήνα είχες έρθει εδώ, αλλά εγώ ήμουν στη θέση του DJκαι όχι εδώ στο μπαρ για ποτό…

-Μμμμ…

-Δε με πρόσεξες γι’ αυτό δε με θυμάσαι…αλλιώς δε θα με ξεχνούσες!

-Σωστά…αν και νιώθω λίγο άσχημα…

-Που δε με πρόσεξες;

-Ε ναι…

-Ήσουν πολύ απασχολημένη με χορό και τις φίλες σου…δεν ήταν δυνατόν να με προσέξεις…

-Η αλήθεια είναι ότι χορεύαμε ασταμάτητα…

-Το θυμάμαι!

-Μπορεί να μη σε πρόσεξα, αλλά η μουσική σου με στιγμάτισε…ήταν από τις ομορφότερες βραδιές γενεθλίων μου…να ξέρεις!

-Χαίρομαι που τα 30 σου έκλεισαν με τις δικές μου μουσικές!

-Και εγώ χαίρομαι! Παυλίνα!

-Γιώργος, χάρηκα!

-Τώρα που σε γνώρισα δεν….

-Δεν θα σε ξεχάσω! Μη λες μεγάλες κουβέντες!

-Αφού σου είπα δεν ξεχνάω ποτέ!

-Έγινε!

Ακούγεται το τραγούδι «Αχ μελισσούλα, μελισσάκι!»

-Παυλίνα, νομίζω ότι αυτό το τραγούδι το χόρεψες παραπάνω από μια φορά εκείνο το βράδυ!

-Που το θυμάσαι;

-Ούτε εγώ ξεχνάω εύκολα!

-Είναι το αγαπημένο μου και είναι το τραγούδι με τις φίλες μου, που πάντα μας θυμίζει όμορφες στιγμές από το σχολείο μέχρι τώρα!

Ο Γιώργος σηκώνει την Παυλίνα και αρχίζουν να χορεύουν.

-Ευχαριστώ για το χορό!

-Και εμένα μου αρέσει αυτό το τραγούδι!

-Ωραία! Να ένα κοινό σημείο!

Ο Γιώργος χαμογελάει.

-Παυλίνα, πέρασε η ώρα πάμε να φάμε κάτι πριν…

-Πριν ξημερώσει…

-Πήγε κιόλας 5!

-Σα νερό πέρασε η ώρα!

-Αυτή είναι η αλήθεια!

Ο Γιώργος και η Παυλίνα φεύγουν από το μαγαζί και κάθονται στο διπλανό μεταμεσονύχτιο καφέ για κρέπα. Περιμένουν την παραγγελία και κάθονται στο πάσο του μαγαζιού που βλέπει στο δρόμο. Η Παυλίνα θέλει μιλήσει.

-Για πες…

-Τι να πω;

-Αγαπημένο φαγητό;

-Παστίτσιο, τι άλλο;

-Πολλά άλλα!

-Δηλαδή;

-Μακαρόνια με κιμά…

-Παρεμφερές!

-Ναι, αλλά όχι το ίδιο!

-Παστίτσιο γιατί;

-Γιατί βαριέμαι να το φτιάξω μόνος μου και όταν μου το φτιάχνει η μάνα μου είναι μόνο για εμένα!

Γελάνε.

-Παστίτσιο λοιπόν!

-Ναι! Εσύ μαγειρεύεις;

-Ναι, αλλά τα πολύ βασικά! Έβαλες ψηλά τον πήχη με το παστίτσιο!

Γελάνε και ο Γιώργος φιλάει τη Παυλίνα.

-Και τώρα που δεν ξέρω να κάνω παστίτσιο; Α!Ρε Μάνα του Γιώργου!

Γελάνε.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Γιώργο!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]