Τετάρτη βράδυ στην Αττική.

-Δεν αντέχω άλλο να το συζητάμε…Βαρέθηκα να αναλύω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια…Δε με καταλαβαίνεις…Δεν μπορώ να σε καταλάβω, γιατί δεν το λήγουμε να πάει ο καθένας σπίτι του και να βρει ο καθένας το δρόμο του όπως αυτός επιθυμεί…Δεν  πάει ρε παιδί μου…Δεν τραβάει το μεταξύ μας…Ας το παραδεχτούμε…Ας το αφήσουμε στην άκρη και ο καθένας σπίτι του με τη ζωή που θέλει και αγαπά να έχει!

-Πάλι υπεκφεύγεις!

-Βαρέθηκα να αναλύουμε 3 ώρες τώρα ξανά τα ίδια και τα ίδια χωρίς λόγο…Κουράστηκα…

-Δε θέλεις να βρούμε μια άκρη;

-Τι άκρη να βρούμε;Σου εξηγώ και δεν καταλαβαίνεις…Μου εξηγείς και εσύ και δεν μπορώ να το καταλάβω… Δε μου φαίνονται λογικά όσα μου λες και σίγουρα δεν μου ταιριάζουν αυτές σου οι αντιδράσεις σε πράγματα που σου έχω πει ότι με ενοχλούν…Εσύ δεν καταλαβαίνεις και σου φαίνονται παράλογα όσα εμένα με ενοχλούν… Τι άλλο να κάνω; Τι άλλο να πω;

-Μπορούμε να το συζητήσουμε και θα δεις ότι έχω δίκιο!

-Αν σου πω ότι έχεις δίκιο και ότι θα ήθελα να φύγεις από το σπίτι μου θα ήσουν ικανοποιημένος;

-Ικανοποιημένος; Αυτό νομίζεις ότι θέλω;

-Δεν ξέρω τι θέλεις! Κουράστηκα να συζητάμε και χαραμίζω το χρόνο μου για να μην καταλήγουμε πουθενά! Ας το αφήσουμε…Δεν τραβάει…Το βλέπω το βλέπεις…

-Πάλι υπεκφεύγεις!

-Ναι υπεκφεύγω…Δε θέλω να το συζητήσουμε άλλο και θέλω να με αφήσεις ήσυχη!

Βάζει το μπουφάν του, παίρνει τα πράγματα του και πηγαίνει προς την πόρτα.

-Δεν είσαι το πιο κοφτερό μαχαίρι στο συρτάρι μου.

-Δεν θέλω να γίνω.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Γιάννη!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]