Τετάρτη βράδυ στην Αττική.
-Δεν αντέχω άλλο να το συζητάμε…Βαρέθηκα να αναλύω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια…Δε με καταλαβαίνεις…Δεν μπορώ να σε καταλάβω, γιατί δεν το λήγουμε να πάει ο καθένας σπίτι του και να βρει ο καθένας το δρόμο του όπως αυτός επιθυμεί…Δεν πάει ρε παιδί μου…Δεν τραβάει το μεταξύ μας…Ας το παραδεχτούμε…Ας το αφήσουμε στην άκρη και ο καθένας σπίτι του με τη ζωή που θέλει και αγαπά να έχει!
-Πάλι υπεκφεύγεις!
-Βαρέθηκα να αναλύουμε 3 ώρες τώρα ξανά τα ίδια και τα ίδια χωρίς λόγο…Κουράστηκα…
-Δε θέλεις να βρούμε μια άκρη;
-Τι άκρη να βρούμε;Σου εξηγώ και δεν καταλαβαίνεις…Μου εξηγείς και εσύ και δεν μπορώ να το καταλάβω… Δε μου φαίνονται λογικά όσα μου λες και σίγουρα δεν μου ταιριάζουν αυτές σου οι αντιδράσεις σε πράγματα που σου έχω πει ότι με ενοχλούν…Εσύ δεν καταλαβαίνεις και σου φαίνονται παράλογα όσα εμένα με ενοχλούν… Τι άλλο να κάνω; Τι άλλο να πω;
-Μπορούμε να το συζητήσουμε και θα δεις ότι έχω δίκιο!
-Αν σου πω ότι έχεις δίκιο και ότι θα ήθελα να φύγεις από το σπίτι μου θα ήσουν ικανοποιημένος;
-Ικανοποιημένος; Αυτό νομίζεις ότι θέλω;
-Δεν ξέρω τι θέλεις! Κουράστηκα να συζητάμε και χαραμίζω το χρόνο μου για να μην καταλήγουμε πουθενά! Ας το αφήσουμε…Δεν τραβάει…Το βλέπω το βλέπεις…
-Πάλι υπεκφεύγεις!
-Ναι υπεκφεύγω…Δε θέλω να το συζητήσουμε άλλο και θέλω να με αφήσεις ήσυχη!
Βάζει το μπουφάν του, παίρνει τα πράγματα του και πηγαίνει προς την πόρτα.
-Δεν είσαι το πιο κοφτερό μαχαίρι στο συρτάρι μου.
-Δεν θέλω να γίνω.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Γιάννη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την