Σάββατο βράδυ στην Αργυρούπολη.
Έχω χωρίσει εδώ και ένα χρόνο, αλλά δεν θέλω να βγω με κανένα. Όλοι μου λένε ότι πρέπει να κάνω την αρχή. Εγώ δε θέλω, αλλά η φίλη μου η Μαντώ κανονίζει να βγούμε με τον Κώστα. Είχαμε γνωριστεί πριν 3 χρόνια στο γάμο της, όμως τότε ήμουν με το Γιάννη και δεν έβλεπα μπροστά μου. Μόνος του ο Κώστας, ωραίο και καλό παιδί που λέει και Μαντώ, η οποία αποφάσισε χωρίς να μου πει τίποτα να βρεθούμε σε κοινή παρέα αυτό το βράδυ του Σαββάτου. Σάββατο σήμερα και είχα πολλή δουλειά. Είχα καθαρισμό προσώπου για τη Μαρίνα στο κέντρο, εν συνεχεία πήγα να βάψω την Ελίνα στον Κολωνό, που έχει ένα γάμο το βράδυ και μετά πέρασα να κάνω μια θεραπεία στη θεία μου για τις πανάδες της. Τι να κάνω της έχω αδυναμία! Πολλά ραντεβού σε μια μέρα και σε όλη την Αθήνα. Ετοιμάστηκα στα γρήγορα, χωρίς πολλά πολλά, για να πάω για ποτό με τις φίλες μου. Πάω στο στέκι μας , όπου εκεί είναι η Μαντώ με τον άντρα της και μεγάλη παρέα. Τους χαιρετάω όλους και η Μαντώ με συστήνει με όσους δεν ήξερα. Ο Νίκος, η Ελένη και ο Κώστας.
-Γειά σου Ματίνα!
-Χάρηκα Κώστα!
-Εγώ να δεις!
Ένιωσα αμηχανία, χαμογέλασα για να μην πω τίποτα και ο Κώστας για να σπάσει τον πάγο με ρώτησε:
-Με τι ασχολείσαι;
-Είμαι αισθητικός, εσύ;
– Αισθητικός εσύ…αισθησιακός εγώ… θα τα βρούμε!
Ένα κλικ έγινε εκείνη τη στιγμή ανεξήγητο αλλά έγινε. Το αγόρι, ο Κώστας είναι πλέον άντρα μου. Έτσι γίνονται αυτά τα κλικ, με ένα βλέμμα και μια ατάκα.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από την Ματίνα Τσιμπίδη !:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!