Πέμπτη βράδυ στο Μετς.

Είναι Πέμπτη και έχει πάει 00.00.

Δεν ακούγεται τίποτα.

Η σιγή της νύχτας έχει άλλη χάρη.

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι στιγμές.

Έπεσε στα χέρια μου μια όμορφη ιστορία.

Όμορφα πράγματα διάβασα τώρα.

Eεεε…πριν λίγο δηλαδή!

Μα τότε ήταν τώρα..!

Τι λες;

Αφού τώρα είναι τώρα, πως μπορεί και τότε να ήταν τώρα;

Κι όμως θα ορκιζόμουν πως … να… αλήθεια, τώρα ήταν!

Λες και το τώρα  υπάρχει, μα την ακριβώς επόμενη στιγμή  εξαφανίζεται και δεν υπάρχει!

Περίεργα πράματα… δε νομίζεις;

Σκέφτομαι πως αυτό που λέμε ζωή, μπορεί να είναι μια τεράστια αγορά.

Μια αγορά, στην οποία πουλάς “τώρα” κι αγοράζεις εμπειρία κι αναμνήσεις.

Από σένα εξαρτάται πόσο ακριβά θα πουλήσεις τη στιγμή σου.

Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις τυχαία.

Πάντα μου αρέσει να γράφω σκόρπιες σκέψεις. Πολλές φορές όταν τις διαβάζω την επόμενη μέρα, μου φαίνεται ότι δεν έχουν καμία σημασία. Παρ’ όλα αυτά, εγώ την ώρα που τις γράφω είναι σαν αγγίζω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Στιγμιαία. Μάλλον επειδή είναι στιγμιαία δεν έχουν καμία σημασία την επόμενη μέρα.

Έχει σημασία;

Αναρωτιέμαι ξανά γιατί γράφω σκόρπιες σκέψεις. Θα απαντήσω αύριο, αν έχει σημασία. Γελάω μόνος μου και με αυτά που λέω, δηλαδή με αυτά που γράφω. Γράφω δίχως σκοπό και αυτό με απελευθερώνει.

Πάντα κλείνω τις σκόρπιες μου σκέψεις.

Με εκτίμηση,

Πέτρος

Τώρα λέω να κλείσω.

Με εκτίμηση στην στιγμή.

Πέτρος

 «34ετών νέος τότε και τώρα «λέμε τώρα…»

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Πέτρο Δουμπιώτη!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]