Πέμπτη βράδυ στο Μετς.
Είναι Πέμπτη και έχει πάει 00.00.
Δεν ακούγεται τίποτα.
Η σιγή της νύχτας έχει άλλη χάρη.
Μου αρέσουν πολύ αυτές οι στιγμές.
Έπεσε στα χέρια μου μια όμορφη ιστορία.
Όμορφα πράγματα διάβασα τώρα.
Eεεε…πριν λίγο δηλαδή!
Μα τότε ήταν τώρα..!
Τι λες;
Αφού τώρα είναι τώρα, πως μπορεί και τότε να ήταν τώρα;
Κι όμως θα ορκιζόμουν πως … να… αλήθεια, τώρα ήταν!
Λες και το τώρα υπάρχει, μα την ακριβώς επόμενη στιγμή εξαφανίζεται και δεν υπάρχει!
Περίεργα πράματα… δε νομίζεις;
Σκέφτομαι πως αυτό που λέμε ζωή, μπορεί να είναι μια τεράστια αγορά.
Μια αγορά, στην οποία πουλάς “τώρα” κι αγοράζεις εμπειρία κι αναμνήσεις.
Από σένα εξαρτάται πόσο ακριβά θα πουλήσεις τη στιγμή σου.
Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις τυχαία.
Πάντα μου αρέσει να γράφω σκόρπιες σκέψεις. Πολλές φορές όταν τις διαβάζω την επόμενη μέρα, μου φαίνεται ότι δεν έχουν καμία σημασία. Παρ’ όλα αυτά, εγώ την ώρα που τις γράφω είναι σαν αγγίζω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Στιγμιαία. Μάλλον επειδή είναι στιγμιαία δεν έχουν καμία σημασία την επόμενη μέρα.
Έχει σημασία;
Αναρωτιέμαι ξανά γιατί γράφω σκόρπιες σκέψεις. Θα απαντήσω αύριο, αν έχει σημασία. Γελάω μόνος μου και με αυτά που λέω, δηλαδή με αυτά που γράφω. Γράφω δίχως σκοπό και αυτό με απελευθερώνει.
Πάντα κλείνω τις σκόρπιες μου σκέψεις.
Με εκτίμηση,
Πέτρος
Τώρα λέω να κλείσω.
Με εκτίμηση στην στιγμή.
Πέτρος
«34ετών νέος τότε και τώρα «λέμε τώρα…»
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Πέτρο Δουμπιώτη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την