Τρίτη απόγευμα σε ένα δρόμο κάπου στη Γερμάνια
Σήμερα ξύπνησα όπως κάθε μέρα. Λίγο αδιάφορα, αλλά με εκατό πράγματα που πρέπει να γίνουν πριν κοιμηθώ ξανά το βράδυ. Είναι δύσκολες αυτές οι νύχτες. Βγάζει δόντια. Τι μαρτύριο και αυτό που πρέπει να πονάς για να καταφέρεις να μασάς. Δύσκολο για το παιδί, δύσκολο και για τη μαμά που δεν κοιμάται. Περνούν όμως όταν μετά το κλάμα σου σκάει ένα χαμόγελο όλα διαγράφονται μονομιάς. Κάπως έπρεπε να εξαφανίζεται το συναίσθημα της κούρασης, της αϋπνίας και ό,τι άλλο νιώθει κάθε μάνα που μεγαλώνει ένα παιδί. Αγόρι ή κορίτσι δεν έχει σημασία, άνθρωποι μικροί που μεγαλώνουν! Δε κοιμάμαι καλά και έχω συνέχεια ένα άγχος μήπως δεν ακούσω που κλαίει. Τι παραλογισμός σε καταβάλλει και κανένας έλεγχος στη σκέψη, γιατί η δράση είναι μονόδρομος: αγκαλιά, αυτή τα γιατρεύει όλα… και τα δικά σου και του παιδιού. Μέσα στη αγκαλιά κάναμε όλες μας τις δουλειές και μετά καρότσι, μπουφάν, γάντια κασκόλ και βόλτα. Κάνει κρύο, αλλά η βόλτα, βόλτα, δεν αλλάζει. Κατεβαίνουμε τα σκαλιά της πολυκατοικίας ς και ο αέρας σε ξυπνάει. Ο μικρός χαμογελάει μόλις βγαίνουμε στο πεζόδρομο. Του αρέσει η βόλτα. Βλέποντας τον να χαμογελάει σκέφτομαι πως αν η ευτυχία είχε άλλο όνομα … θα ήταν το δικό του … Καλά εντάξει, δε νομίζω να λέγανε την ευτυχία Θανάση .. αλλά τι να γίνει μάνα είμαι και εγώ καταλαβαίνεις!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ρόζα Σεκούρη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την