Τρίτη απόγευμα σε ένα δρόμο κάπου στη Γερμάνια

Σήμερα ξύπνησα όπως κάθε μέρα. Λίγο αδιάφορα, αλλά με εκατό πράγματα που πρέπει να γίνουν πριν κοιμηθώ ξανά το βράδυ. Είναι δύσκολες αυτές οι νύχτες. Βγάζει δόντια. Τι μαρτύριο και αυτό που πρέπει να πονάς για να καταφέρεις να μασάς. Δύσκολο για το παιδί, δύσκολο και για τη μαμά που δεν κοιμάται. Περνούν όμως όταν μετά το κλάμα σου σκάει ένα χαμόγελο όλα διαγράφονται μονομιάς. Κάπως έπρεπε να εξαφανίζεται το συναίσθημα της κούρασης, της αϋπνίας και ό,τι άλλο νιώθει κάθε μάνα που μεγαλώνει ένα παιδί. Αγόρι ή κορίτσι δεν έχει σημασία, άνθρωποι μικροί που μεγαλώνουν! Δε κοιμάμαι καλά και έχω συνέχεια ένα άγχος μήπως δεν ακούσω που κλαίει. Τι παραλογισμός σε καταβάλλει και κανένας έλεγχος στη σκέψη, γιατί η δράση είναι μονόδρομος: αγκαλιά, αυτή τα γιατρεύει όλα… και τα δικά σου και του παιδιού. Μέσα στη αγκαλιά κάναμε όλες μας τις δουλειές και μετά καρότσι, μπουφάν, γάντια κασκόλ και βόλτα. Κάνει κρύο, αλλά η βόλτα, βόλτα, δεν αλλάζει. Κατεβαίνουμε τα σκαλιά της πολυκατοικίας ς και ο αέρας σε ξυπνάει. Ο μικρός χαμογελάει μόλις βγαίνουμε στο πεζόδρομο. Του αρέσει η βόλτα. Βλέποντας τον να χαμογελάει  σκέφτομαι πως αν η ευτυχία είχε άλλο όνομα … θα ήταν το δικό του … Καλά εντάξει, δε νομίζω να λέγανε την ευτυχία Θανάση .. αλλά τι να γίνει μάνα είμαι και εγώ καταλαβαίνεις!

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Ρόζα Σεκούρη!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]