Τετάρτη βράδυ στην Πανόρμου.
Ξεκίνησε σιγά σιγά. Ο ιός είναι έξω και εσύ πρέπει να είσαι μέσα. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Κυριολεκτικά. Είναι η στιγμή που τρομάζεις και κάθεσαι μέσα. Σπίτι. Εγκλεισμός. Χτες ήσουν ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις. Σήμερα είσαι μέσα πολιορκημένος από έναν ιό. Θυμώνεις, ανησυχείς, αναρωτιέσαι γιατί και μόνο φοβάσαι. Φοβάσαι το έξω. Έξω είναι ο ιός. Πολιορκημένος ο χρόνος σου.
Σιγά-σιγά το συνηθίζεις. Αν σου έλεγαν τα Χριστούγεννα για αυτό το σενάριο της ζωή σου θα γελούσες με την καρδία σου, σα να ήταν το καλύτερο ανέκδοτο του κόσμου. Τώρα είναι η πραγματικότητα σου, η καθημερινότητα σου και αρχίζει να σου φαίνεται φυσιολογικό. Δε βλέπεις τους δικούς σου ανθρώπους και είναι φυσιολογικό. Δουλεύεις από το σπίτι και είναι φυσιολογικό. Για να βγεις έξω από το σπίτι πρέπει να στέλνεις μήνυμα και είναι φυσιολογικό. Στην τράπεζα και στο supermarket, οι άγνωστοι που συναντάς γίνονται οι δικοί σου άνθρωποι για μια στιγμή, γιατί αυτούς βλέπεις από κοντά και μπορείς να τους μιλάς. Η μάσκα και τα γάντια είναι τα απαραίτητα για να βγεις έξω. Απαραίτητα. Δεν αναρωτιέσαι πια αν είναι φυσιολογικό απλώς το ζεις. Παύεις πια να κατεβαίνεις με το ασανσέρ, παρόλο που μένεις στον 6ο και καθώς κατεβαίνεις τις σκάλες βλέπεις παπούτσια έξω από τις πόρτες. Φυσικό επόμενο. Περπατάς και όλα είναι κλειστά. Ερημιά. Θα μπορούσες να το φανταστείς; Η απάντηση είναι όχι. Συνεχίζεις να περπατάς, συνεχίζεις να ζεις. Αποδοχή.
Σιγά- σιγά εκεί στο «μέσα» ανακαλύπτεις το σπίτι σου. Πράγματα ξεχασμένα, συνήθειες που ήθελες να έχεις και τώρα μπορείς. Ανακαλύπτεις το μέσα σου και αλλάζεις σιγά-σιγά. Αλλάζεις. Διαβάζεις πιο πολύ, γράφεις πιο πολύ, ακούς μουσική πιο πολύ, κοιμάσαι πιο πολύ. Ο εγκλεισμός σου προσφέρει την ελευθερία να χρωματίσεις την κάθε σου στιγμή στο μέσα και στο μέσα σου. Εγκλεισμός ή Ελευθερία;
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!