Τετάρτη βράδυ στη Θεσσαλονίκη
Καθημερινή δε βγαίνουμε, μα σήμερα ήταν εξαίρεση. Είχα γενέθλια και δύσκολη μέρα στη δουλειά. Αύριο αργία. Έπρεπε να βγούμε. Πήγαμε για φαγητό και μετά για ένα πρώτο χαλαρό ποτό. Ξεκινήσαμε τα σφηνάκια και το πρώτο χαλαρό ποτό έφτασε στο όγδοο ποτό. Με χαλάρωσε και από ότι μου είπαν – γιατί εγώ δε θυμάμαι- άρχισα να χορεύω μόνος μου στη μέση του μαγαζιού, να τραγουδάω φωνάζοντας.
-Χορέψτε άνθρωποι! Χορέψτε!
Δε χόρευε κανείς άλλος απ’ ότι μου είπαν. Πέρασε η ώρα και με σταμάτησαν στο δέκατο ποτό μαζί με τα σφηνάκια. Ήταν πέντε το πρωί και είπαμε να φύγουμε. Βασικά ο Αντώνης και ο Παύλος είπανε να φύγουμε, εγώ φώναζα:
-Ρε καθίστε εδώ! Εδώ είναι η ζωή ποτά και χορός.
-Μίλτο, πάμε ρε να φύγουμε σιγά σιγά!
-Ούτε κατά διάνοια, πάνε εσύ και έρχομαι και εγώ…
Έτσι μου είπαν ότι απάντησα.
-Αντώνη εγώ φεύγω!
-Ρε Παύλο κάτσε να μαζέψουμε τον Μίλτο και πάμε όλοι μαζί!
-Μισή ώρα και έφυγα!
Πέρασε η μισή ώρα. Είχε ωραία μουσική και πέρασε γρήγορα.
-Μίλτο πάμε να φύγουμε, λέει ο Αντώνης
-Μα δεν μπορώ, καταρρέω λέμεεε!
-Παύλο φεύγω!
Βάζει το μπουφάν του, πληρώνει τα ποτά πηγαίνει προς την πόρτα. Βάζει ο Παύλος το μπουφάν του και προχωράει προς την πόρτα.
-Ρε Αντώνη περίμενε!
-Μίλτο πάμε να φύγουμε ρε μαλάκα έξι έχει πάει!
-Μα δεν μπορώ καταρρέω λέμε…
Και εκεί που είμαι στην πίστα και λέω:
-Καταρρέω λέμε…
Πέφτω στο πάτωμα και αρχίζω να γελάω. Έρχεται ο Αντώνης και ο Παύλος από πάνω μου.
-Μαλακά καλά είσαι; Χτύπησες;
-Καταρρέω λέμε…
-Κατέρρευσες!
Μας έπιασαν τα γέλια, εμάς και όλο το μαγαζί. Έτσι μου είπαν, εγώ δε θυμάμαι!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από τον Μεραχτσάκης Νικόλαος!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την