Παρασκευή βράδυ Πάνορμου.

Κάθε Παρασκευή βγαίνω για ένα ποτό, είτε είμαι καλά είτε όχι. Αυτή την Παρασκευή δεν είμαι καλά. Όμως, ήρθε η Πηνελόπη από το σπίτι.  Είπαμε να βγούμε για ένα ποτό, έστω και αν δεν είμαι η καλύτερη παρέα. Πήγαμε στο στέκι μας στην Πανόρμου.

-Σε κοιτάω τόση ώρα και δε μου έχεις μιλήσει…
-Μου μίλησες και δε σου απάντησα;
-Σε κοιτάζω τόση ώρα…
-Αν μου μιλούσες θα σου απαντούσα… Εγώ απαντάω… Γενικά απαντάω…
-Εγώ… δεν απαντάω το ξέρω, αλλά…
-Αλλά τι; … Άστο τι νόημα έχει…
-Ήξερα ότι θα σε βρω εδώ.
-Ήρθα με την Ήρα για ένα ποτό… Δε την πάλευα άλλο σπίτι…
-Χάθηκα.
-Αλήθεια;
-Μη…
-Μη! Μιχάλη, μη φορτώνω ε;
-Ρε Νόρα… Μη…
-Μιχάλη, μην πεις τίποτα… Γιατί την πρώτη μέρα που χάθηκες, σε πήρα τηλέφωνο και δεν απάντησες, τη δεύτερη μέρα που χάθηκες πάλι δεν απάντησες… Δεν υπολογίζω καν τις δεύτερες κλήσεις την κάθε μέρα… Δε θα συνεχίσω πόσες μέρες προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί σου, αλλά καμιά απάντηση… Χάθηκες πρώτη, δεύτερη, τρίτη μέρα και να που έφτασε μια βδομάδα…και…
-Νόρα τώρα είμαι εδώ…
-Μιχάλη, τις προηγούμενες μέρες δεν ήσουν πουθενά..

Σιωπή.

-Νόρα,σημασία έχει που τώρα είμαι εδώ.

Σιωπή.

-Καμία σημασία δεν έχει. Φεύγω!
-Νόρα…
-Έχεις να μου πεις κάτι που εξαφανίστηκες;
-Ναι…
-Ακούω…
-Ρε Νόρα…δεν ήμουν καλά…
-Μιχάλη, πες μου αλήθεια έγινε κάτι σοβαρό;
-Όχι απλά αυτές είναι οι φάσεις μου και δε θέλω κανένα. Νόρα… αυτές είναι οι φάσεις μου που δεν τις έχεις γνωρίσεις ακόμα…
-Αν απαντούσες ίσως και να τις μάθαινα, αλλά αν δεν αφήνεις Μιχάλη μου… Δε γίνεται έτσι… Θέλουν χρόνο, αγκαλιά και αγάπη οι σχέσεις.

-Νόρα…
-Δεν ωριμάζεις όσο βρίσκεσαι στο comfort zone σου!

Πήρα τα πράγματα μου όσο πιο βιαστικά μπορούσα, έτρεξα προς την έξοδο και βρόντηξα τη πόρτα να φύγω. Βγήκα στην είσοδο κοντοστάθηκα, άνοιξα την πόρτα ξανά και πήγα μπροστά στο Μιχάλη:

-Και αν δεν το κατάλαβες στο λέω και στα ελληνικά Δ-ε-ν ω-ρ-ι-μ-ά-ζ-ε-ι-ς ό-σ-ο β-ρ-ί-σ-κ-ε-σ-α-ι σ-τ-η-ν ζ-ώ-ν-η ά-ν-ε-σ-η-ς- σ-ο-υ, κατάλαβες;

Με φίλησε και φύγαμε όταν μας έδιωξαν από το μαγαζί.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Γιώργο Σκαρπαθιωτάκης!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]