Κυριακή βράδυ στο Γκύζη.
Θυμάσαι πως ένιωσες όταν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά;
Έτσι νιώθω για εσένα.
Είσαι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα με το που είδα τα μάτια σου.
Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τι νιώθω για εσένα.
Η αγκαλιά σου είναι η στιγμή ευτυχίας μου, που δεν γνώριζα καν αν υπάρχει.
Είναι η πρώτη φορά που δε θα κοιμηθούμε μαζί.
Ο πρώτος μας καβγάς.
Τσακωθήκαμε και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Ούτε εσύ μάλλον.
Είναι η πρώτη φορά που δεν πήρα ταξί σαν τρελή να έρθω να σε βρω για να κοιμηθούμε αγκαλιά στις 4 τα μεσάνυχτα, έτσι επειδή απλά θέλω.
Στα 18 όλα γίνονται την στιγμή που τα νιώθεις, χωρίς σκέψη, απλά γίνονται.
Αυτή τη φορά, δε γίνεται τίποτα.
Σιωπή
Καμία κλήση
Κανένα μήνυμα
Κανένα κουδούνι
Σιωπή. Μόνο σιωπή
Κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας και κοιτάζω επίμονα το κινητό μου. Κόβω βόλτες πάνω κάτω χωρίς λόγο. Θα ήθελα να ακουστεί ο ήχος από τη δική σου κλήση.
Πιάνω το κινητό στα χέρια μου και προσπαθώ να σε πάρω τηλέφωνο.
Το μετανιώνω. Το αφήνω.
Δεv ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω.
Καβγάς πρώτη φορά στα 2 χρόνια μπορεί να μην είναι και τόσο φυσιολογικό αλλά τώρα συνέβη.
Πιάνω ξανά το κινητό για να γράψω μήνυμα.
Το αφήνω.
Δεν ξέρω τι να γράψω.
Δεν ξέρω αν θέλω να στείλω.
Δεν ξέρω αν πρέπει να στείλω.
Δεν ξέρω τι πρέπει και τι θέλω να στείλω.
Αφήνω ξανά το κινητό στο τραπέζι, το κοιτάζω επίμονα. Συνεχίζω να κόβω βόλτες και σκέφτομαι τι θέλω και τι πρέπει. Δεν ξέρω.
Χτυπάει ο ήχος από το μήνυμα. Εσύ είσαι.
” Κοιμήσου, δε θα στείλω.”
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Γεωργία Κωτσιοπούλου! :)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα