Κοιμήσου δε…

Κυριακή βράδυ στο Γκύζη.

 

Θυμάσαι πως ένιωσες όταν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά;

Έτσι νιώθω για εσένα.

Είσαι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα με το που είδα τα μάτια σου.

Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τι νιώθω για εσένα.

Η αγκαλιά σου είναι η στιγμή ευτυχίας μου, που δεν γνώριζα καν αν υπάρχει.

Είναι η πρώτη φορά που δε θα κοιμηθούμε μαζί.

Ο πρώτος μας καβγάς.

Τσακωθήκαμε και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Ούτε εσύ μάλλον.

Είναι η πρώτη φορά που δεν πήρα ταξί σαν τρελή να έρθω να σε βρω για να κοιμηθούμε αγκαλιά στις 4 τα μεσάνυχτα, έτσι επειδή απλά θέλω.

Στα 18 όλα γίνονται την στιγμή που τα νιώθεις, χωρίς σκέψη, απλά γίνονται.

Αυτή τη φορά, δε γίνεται τίποτα.

Σιωπή

Καμία κλήση
Κανένα μήνυμα
Κανένα κουδούνι

Σιωπή. Μόνο σιωπή

Κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας και κοιτάζω επίμονα το κινητό μου. Κόβω βόλτες πάνω κάτω χωρίς λόγο. Θα ήθελα να ακουστεί ο ήχος από τη δική σου κλήση.

Πιάνω το κινητό στα χέρια μου και προσπαθώ να σε πάρω τηλέφωνο.

Το μετανιώνω. Το αφήνω.

Δεv ξέρω τι πρέπει να κάνω.

Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω.

Καβγάς πρώτη φορά στα 2 χρόνια μπορεί να μην είναι και τόσο φυσιολογικό αλλά τώρα συνέβη.

Πιάνω ξανά το κινητό για να γράψω μήνυμα.

Το αφήνω.

Δεν ξέρω τι να γράψω.

Δεν ξέρω αν θέλω να στείλω.

Δεν ξέρω αν πρέπει να στείλω.

Δεν ξέρω τι πρέπει και τι θέλω να στείλω.

Αφήνω ξανά το κινητό στο τραπέζι, το κοιτάζω επίμονα. Συνεχίζω να κόβω βόλτες και σκέφτομαι τι θέλω και τι πρέπει. Δεν ξέρω.

Χτυπάει ο ήχος από το μήνυμα. Εσύ είσαι.

” Κοιμήσου, δε θα στείλω.”

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Γεωργία Κωτσιοπούλου! 🙂

About the author: Maria

Σχόλια;

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί.