Πέμπτη μεσημέρι στο Μοσχάτο.
Είμαι πολύ πιεσμένος στη δουλειά αυτήν την περίοδο. Σκέφτομαι βέβαια ότι τα τελευταία 3 χρόνια που άλλαξα εταιρεία μόνο αυτό λέω. Αναρωτιέμαι πως γίνεται πάντα να είναι μια πιεσμένη περίοδος. Μετά χάνομαι στην πίεση και το ξεχνάω. Συνηθίζω. Άλλαξα δουλειά για να κάνω το ” next career step” μου που λέμε. Είμαι 40 και στα 37 μου δόθηκε η ευκαιρία από το πουθενά. Μου πρότειναν καλύτερη θέση σε μεγαλύτερη εταιρεία με μεγαλύτερο μισθό. Πρέπει να ομολογήσω ότι βαθιά μέσα μου φοβήθηκα να αλλάξω εταιρεία. Παρ’ όλα αυτά προχώρησα και έκανα την αλλαγή. Αν με ρωτήσει κάποιος ¨είσαι ευχαριστημένος;¨ δεν ξέρω τι θα του απαντήσω. Συνήθως λέω:
-Όλα καλά, αν και αυτήν την περίοδο υπάρχει μεγάλη πίεση στη δουλειά.
Είναι Προ -Παρασκευή σήμερα, όπως λέει ένας συνάδελφος, και έχουμε μέχρι τις 8 να παραδώσουμε ένα report. Ο διευθυντής του τμήματος λείπει από το πρωί και όλο το βάρος έχει πέσει πάνω μου. Θα πρέπει να συντονίσω την ομάδα, να κάνω τον έλεγχο στα νούμερα για να παραδώσει στις 8 στον πελάτη. Στις 6 περίπου το απόγευμα έρχεται ο διευθυντής του τμήματος και με μια ψυχραιμία μου λέει:
-Σε παρακαλώ έλα στο γραφείο μου.
Μπήκα μέσα στο γραφείο του.
-Πάνε όλα όπως πρέπει; Θα παραδώσουμε στις 8;
-Ναι Μίλτο, όλα υπό έλεγχο. Θα σου τo προωθήσω να το δεις σε ένα μισάωρο και 8 να το στείλεις.
-Χαίρομαι που το ακούω.
Βγαίνω από το γραφείο και πάω να δω τις τελευταίες λεπτομέρειες για να κλείσουμε το report και να φύγει στην ώρα του. ‘Ετσι ακριβώς έγινε, το έστειλα στο Μίλτο το κι εκείνος το έστειλε στους πελάτες. Στα πρόσωπα μας υπήρχε η χαρά της ανακούφισης ” Ουφ, τελείωσε και αυτό” .
Έχει πάει 8.30 και είμαι για ένα τσιγάρο στις σκάλες δίπλα στην έξοδο κινδύνου. Το χειμώνα εκεί καπνίζουμε. Εκείνη την ώρα βγαίνει και ο Μίλτος ,ενώ η καθαρίστρια κατεβαίνει προς τον όροφο μας καθαρίζοντας τις σκάλες.
-Ηλία, μπράβο σου για άλλη μια φορά τα κατάφερες και ήταν όλα στην ώρα τους.
– Μίλτο όπως πάντα τα καταφέρνουμε με τον καλύτερο τρόπο, έχουμε δυνατή ομάδα!
-Το ξέρω και γι’ αυτό σε εμπιστεύομαι.
Σβήνει το τσιγάρο και πάει να ανοίξει τη πόρτα να φύγει. Αυτή ήταν η ευκαιρία μου να του κάνω μια πρώτη κουβέντα. Μου φωνάζει το μέσα μου ” Πες το Ηλία! Πες το”
– Μίλτο, θα ήθελα όποτε μπορείς να συζητήσουμε για την προαγωγή που λέγαμε…
-Ηλία , το ασανσέρ της επιτυχίας χάλασε, όποιος θέλει ας ανέβει με τις σκάλες.
Το κλείσιμο της πόρτας ακούστηκε πιο δυνατό αυτή τη φορά, μετά ένιωσα την καθαρίστρια να με πλησιάζει και να μου λέει:
-Οι σκάλες είναι καθαρές για να ανέβεις.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την