Κυριακή  πρωί στο Όσλο

– Μαμάαα…

-Τι έπαθες παιδί μου;

-Δεν κοιμήθηκα χτες το βράδυ;

-Γιατί;

-Άσε… Τι να σου πω…

-Πες μου! Γιατί δεν κοιμήθηκες χτες το βράδυ;

-Ρε Μαμά…

-Είμαι σίγουρη ότι δεν πήγες σε κάποιο πάρτι, ούτε έπαιζες χαρτιά με τα παιδιά μέχρι το πρωί…

-Όχι..

-Αλλά; Γιατί δεν κοιμήθηκες το βράδυ;

-Ήρθε ο Bari  στο Όσλο…

-Επέστρεψε;

-Όχι,  ήρθε για λίγες μέρες να κλείσει το λογαριασμό του στην τράπεζα…

-Και να κλείσει και άλλες υποθέσεις… να υποθέσω…

-Δεν ξέρω…

-Βρε αγάπη μου, έχει περάσει ένας χρόνος… Να ‘ταν και άλλος! Baris …Ξε-Baris πάει τελείωσε! Βarκαρε τον πια!

-Ρε Μαμά είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί του… τον είδα ξαφνικά μπροστά μου και μου κόπηκαν τα πόδια. Πάγωσα σύγκορμη!  Ευτυχώς ήμουν με τα παιδιά και δε σωριάστηκα.  Είναι στο Όσλο ξανά μετά από ένα χρόνο! Ένιωσα  λες και δεν πέρασε στιγμή από τη μέρα που έφυγε… σα να ήταν χτες…

-Δεν ήταν χτες βρε αγάπη μου… πέρασε ένας χρόνος που…

-Μην το πεις!

-Εντάξει δε θα το πω… Θα αλλάξει κάτι;

-Τον είδα ξανά μετά από ένα χρόνο… και ήταν σαν να ήμασταν μαζί για ποτό όπως τότε! Σε αυτό το μαγαζί που γνωριστήκαμε… δεν είναι τυχαίο…

-Μπορεί και να μην είναι τυχαίο!

-Δηλαδή;

Έλαμψε το πρόσωπο της, λες και θα της έλεγα το καλύτερο νέο που είχε ακούσει στη ζωή της.

-Δηλαδή… μπορεί να είναι συμβολικό ότι έκλεισε ένα κύκλος και ότι ήρθε η ώρα να προχωρήσεις μπροστά…

-Ρε Μαμά…

-Μιλήσατε;

-Τα βασικά …τι κάνεις, πως περνάς κτλ… είπαμε τα νέα μας και…

– Σου είπε ότι θέλει να είστε μαζί;

-Όχι…

-Είπαμε τα νέα μας και κατά τις 12 έφυγε, πήγε στον  Anson που έφτανε από Λουξεμβούργο και θα έμενε εκεί… Δε μου είπε να βρεθούμε σήμερα αλλά ο Peter μας κάλεσε να μαζευτούμε σπίτι του για φαγητό και λογικά θα έρθει με τον Anson…

-Bρε Δάφνη μου… Πάει πέρασε… Προσπάθησε να τον ξεχάσεις… Να προχωρήσεις μπροστά χωρίς να σε στοιχειώνει άλλο πια o Bari…

-Δεν ξέρω…

-Μια χαρά ξέρεις… Θα κάτσει μέρες;

-2 μέρες μόνο, έτσι μου είπε γιατί θέλει να κανονίσει τα διαδικαστικά με την τράπεζα.

-2 μέρες είναι, θα φύγει και θα ηρεμήσεις! Θα δεις!

-Μαμά…

-Πως πήγε το μάθημα;

-Μαμά…

-Java 3 είπαμε έδινες;

-Μαμά…

-Λάθος το είπα ε;

-Μαμά… είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί του…

-Δάφνη μου όλη την πληροφορική του κόσμου έμαθες εκτός από το Delete!

Αρχίσαμε να  γελάμε χωρίς σταματημό, δάκρυα γέλιου έτρεχαν από τα μάτια μου. Μάλλον δάκρυα γέλιο ήταν.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Δέσποινα Γιαρίμπαμπα!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]