Κυριακή βράδυ στη Σόλωνος.
Πρώτη χρονιά φοιτητής. Είχα αποφασίσει να μην πάω Κρήτη φέτος τα Χριστούγεννα. Όλοι οι φίλοι μου θα ήταν Αθήνα. Νομίζω θα ήταν ιδανικά!
Σχόλασα από τη δουλειά την Κυριακή το μεσημέρι με ένα περίεργο συναίσθημα. Ήταν Παραμονή Χριστουγέννων. Πήγα σπίτι, συνήθως ανοίγω την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Αυτή τη φορά δεν ήθελα να ακουστεί τίποτα μέσα στη σιωπή.
-Αύριο Χριστούγεννα και εγώ θα είμαι εδώ…είπα φωναχτά στο ταβάνι περιμένοντας ανταπόκριση…
Καμία ανταπόκριση από το ταβάνι.
-Είναι δυνατόν να είμαι εδώ αύριο που είναι Χριστούγεννα;
Καμία απάντηση από το ταβάνι, ξανά.
Πριν προλάβει να μου απαντήσει το ταβάνι, αποφάσισα.
Πήρα έκλεισα εισιτήριο με καράβι και να ετοίμασα βαλίτσα σε λιγότερο από ένα τέταρτο. Δεν θυμάμαι καν τι πήρα μαζί μου, έτρεξα στο δρόμο για να πάρω ταξί. Σε 2 ώρες φεύγει το καράβι και μόνο με ταξί θα το προλάβαινα. Βγήκα στο δρόμο. Τίποτα. Κανένα ταξί και πουθενά. Είχαν εξαφανιστεί! Κατέβηκα στη Σόλωνος και το άγχος μου είχε φτάσει στο Θεό. Θέλω να περάσω Χριστούγεννα με την οικογένεια μου, αυτό θέλω.
-Ταξιιιι
-Καλησπέρα!
-Πάμε επειγόντως λιμάνι, σε 2 ώρες φεύγει το πλοίο και πρέπει να φύγω μαζί του.
-Έχει κίνηση, αλλά Χριστούγεννα είναι όλα γίνονται!
Προχωράμε και το φανάρι είναι κόκκινο. Δεν αρχίσαμε καλά με πρώτο φανάρι κόκκινο σκέφτομαι, αλλά είμαστε πρώτοι για να φύγουμε αυτό είναι καλό. Δίπλα μας μια νταλίκα, πάντα ο όγκος τους με τρόμαζε. Πως είναι άραγε να οδηγάς μια νταλίκα; Είναι τεράστιος ο όγκος της. Πριν προλάβω να τελειώσω τη σκέψη μου ανάβει πράσινο και ξεκινάει η νταλίκα σιγά- σιγά, ανάβει τη μηχανή και ο ταξιτζής και ξεκινάει. Εκείνη τη στιγμή πάγωσε ο χρόνος. Ξαφνικά περνάει ένα ταξί από μπροστά μας και φρενάρουν απότομα νταλίκα και ταξί. Νόμιζα ότι θα έβγαινα από το παράθυρο τόσο απότομο που ήταν το φρενάρισμα. Μας πέρασε ξυστά και εξαφανίστηκε. Έφυγε τόσο γρήγορα που δεν καταλάβαμε αν πέρασε τελικά ή όχι. Βγαίνει ο οδηγός της νταλίκας από το μεγάλο παράθυρο και φωνάζει:
-Ταρίφα καλά Χριστούγεννα!
Η φωνή του ακούστηκε σε όλη τη Σόλωνος και οι κόρνες μας ξύπνησαν στη πραγματικότητα. Το φανάρι ήταν ακόμα πράσινο.
-Βιαζόταν πολύ ο συνάδελφος μου λέει ο ταξιτζής.
-Πάμε με το πάσο μας, του λέω και χαμογελάω με το φόβο στη φωνή μου, ξαφνικά δεν είχα άγχος.
Φτάσαμε στον Πειραιά μισή ώρα πριν φύγει το πλοίο. Όλα καλά.
Τα Χριστούγεννα όλα γίνονται.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μάνο Μουδάτσο!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα