Τρίτη μεσημέρι στην ΑΣΟΕΕ.
Είναι μια συνηθισμένη ηλιόλουστη μέρα. Είμαι στο προαύλιο της και έχει την ιδανική θερμοκρασία για να αράξεις στα παγκάκια και να μιλάς με τις ώρες με το παρεάκι που δημιουργήθηκε από τύχη στο εστιατόριο πριν μια ώρα. Έχει πλάκα να δανειστείς ένα μαχαίρι γιατί ξέχασες να πάρεις και να γνωρίζεις τη διπλανή παρέα και σε μια ώρα να μιλάτε στο προαύλιο. Έτσι δεν ξεκινούν οι καλύτερες φιλίες; Τυχαία και ωραία!
Ο ήχος τους κινητού διακόπτει για λίγο αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα. Νομίζω τίποτα δεν θέλω να μου διασπάσει το λιώσιμο μου κάτω από τον ήλιο, Παρ’ όλα αυτά το σηκώνω.
-Έλα! Που είσαι, σε πήρα τηλέφωνο και το πρωί.
-Στο πανεπιστήμιο είμαι, το πρωί ετοιμαζόμουν….
-..και με ξέχασες… δε μιλάς ε;
-Εεεε
-Ε! Να σε πιάσω…!
-Εεε
-Ήθελα να δω αν είσαι καλά!
-Όλα καλά…
-Ήθελα, επίσης να σου πω ότι είδα το δελτίο καιρού. Είπαν ότι αύριο θα βρέξει στην Αθήνα. Ξέρω ότι δε δένεις τα κορδόνια σου, σε παρακαλώ να δέσεις τα κορδόνια σου για να μην πέσεις!
Κοιτάω τον ουρανό, τον ήλιο και τα παπούτσια μου.
-Ότι πεις μαμά μου!
Δεν υπήρχε άλλη απάντηση στον συλλογισμό της.
-Μπράβο, παιδί μου!
Το πρώτο δευτερόλεπτο που έκλεισα το τηλέφωνο δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που άκουσα, μετά συνειδητοποίησα. Κοίταξα τα λυμένα κορδόνια μου και τα έδεσα. Αφού τα έδεσα, έβαλα τα γέλια και κανείς δεν καταλάβαινε γιατί γελάω τόσο πολύ.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Χρήστο Βισβάρδη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα