Φέτος στόλισαν πολύ νωρίς. Πρώτη Δεκέμβρη και ήταν Σάββατο, η καλύτερη ευκαιρία για να στολίσουν. Η Νεφέλη πάντα λάτρευε τα Χριστούγεννα. Παρέα με τη ζεστή σοκολάτα της μαμάς και τα μελομακάρονα που λατρεύει,  έκατσε στην άκρη του καναπέ και χάζευε τα φωτάκια που αναβόσβηναν στο δικό τους ρυθμό μέσα στη σιωπή. Κοιτούσε ώρα πολλή το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ώσπου στο κέντρο μιας μεγάλης γυαλιστερής μπάλας, είδε να καθρεφτίζεται ένα βλέμμα που είχε ξαναδεί. Πλησίασε στην μπάλα για να δει πιο καθαρά αυτά τα μάτια που ήξερε καλά.

-Αχ! Γιαγιά μου! Ήξερα ότι θα έρθεις! Ήμουν σίγουρη!

-Κοριτσάκι μου! Θέλαμε να σου κάνουμε έκπληξη με τον παππού σου!

-Θα περάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα γιαγιά μου;

-Ναι αγάπη μου! Μαζί!

-Θα μου πεις και το Χριστουγεννιάτικο παραμύθι με την Ερατώ;

-Γίνεται Χριστούγεννα χωρίς το παραμύθι με την Ερατώ!

– Όχι βέβαια!

Είπαν με μια φωνή η γιαγιά και η Νεφέλη μαζί. Το παραμύθι άρχισε και η Νεφέλη κουλουριασμένη στην αγκαλιά της γιαγιάς αποκοιμήθηκε.

Κάθε χρόνο δε λείπει τίποτα από την μαγεία των Χριστουγέννων, το χριστουγεννιάτικο δέντρο που είναι όμορφα στολισμένο, η σοκολάτα της μαμάς που μυρίζει κανέλα και γαρίφαλο σε όλο το σπίτι, τα μελομακάρονα που η γλύκα τους λιώνει στο στόμα, της λείπει όμως η γιαγιά, η αγκαλιά της και το παραμύθι της Ερατώς.

Ένα χαμόγελο για όσους δεν είναι κοντά μας.

:)

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]