Φέτος στόλισαν πολύ νωρίς. Πρώτη Δεκέμβρη και ήταν Σάββατο, η καλύτερη ευκαιρία για να στολίσουν. Η Νεφέλη πάντα λάτρευε τα Χριστούγεννα. Παρέα με τη ζεστή σοκολάτα της μαμάς και τα μελομακάρονα που λατρεύει, έκατσε στην άκρη του καναπέ και χάζευε τα φωτάκια που αναβόσβηναν στο δικό τους ρυθμό μέσα στη σιωπή. Κοιτούσε ώρα πολλή το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ώσπου στο κέντρο μιας μεγάλης γυαλιστερής μπάλας, είδε να καθρεφτίζεται ένα βλέμμα που είχε ξαναδεί. Πλησίασε στην μπάλα για να δει πιο καθαρά αυτά τα μάτια που ήξερε καλά.
-Αχ! Γιαγιά μου! Ήξερα ότι θα έρθεις! Ήμουν σίγουρη!
-Κοριτσάκι μου! Θέλαμε να σου κάνουμε έκπληξη με τον παππού σου!
-Θα περάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα γιαγιά μου;
-Ναι αγάπη μου! Μαζί!
-Θα μου πεις και το Χριστουγεννιάτικο παραμύθι με την Ερατώ;
-Γίνεται Χριστούγεννα χωρίς το παραμύθι με την Ερατώ!
– Όχι βέβαια!
Είπαν με μια φωνή η γιαγιά και η Νεφέλη μαζί. Το παραμύθι άρχισε και η Νεφέλη κουλουριασμένη στην αγκαλιά της γιαγιάς αποκοιμήθηκε.
Κάθε χρόνο δε λείπει τίποτα από την μαγεία των Χριστουγέννων, το χριστουγεννιάτικο δέντρο που είναι όμορφα στολισμένο, η σοκολάτα της μαμάς που μυρίζει κανέλα και γαρίφαλο σε όλο το σπίτι, τα μελομακάρονα που η γλύκα τους λιώνει στο στόμα, της λείπει όμως η γιαγιά, η αγκαλιά της και το παραμύθι της Ερατώς.
Ένα χαμόγελο για όσους δεν είναι κοντά μας.
:)
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα