– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη!
-΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε!
– Θυμάσαι τον Έκτορα;
– Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι!
– Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος!
– Αλήθεια; Λέγε Στέλλα!
– Ναι σου λέω! Με είδε στην παραλία την προηγούμενη βδομάδα, μου μίλησε, ανταλλάξαμε κινητά και μου είπε να βρεθούμε.
– Μπράβο στον Έκτορα!
– Και ο έρωτας πως προέκυψε;
– Μέλπω, από τότε που τον πέτυχα στην παραλία μιλάμε κάθε μέρα, ασταμάτητα! Με έχει σκλάβωσε με τα λόγια του, με τις σκέψεις του και με όλα όσα συζητάμε. Έχουμε λιώσει σε βιντεοκλήσεις και σε κατεβατά! Είμαι ερωτευμένη σου λέω!
– Βρε τον Έκτορα και δεν του φαινόταν!
– Ισχύει! Τον θυμάσαι κι εσύ ντροπαλό και συνεσταλμένο, σωστά;
– Ναι παιδί μου! Μιλιά δεν είχε βγάλει στο γλέντι!
– Βέβαια χόρευε! Τον θυμάσαι!
– Ναι, η αλήθεια είναι ό,τι κουβέντες δεν είπε, τις χόρεψε! Έχω να το λέω!
Θυμάσαι τι φιγούρες έκανε;
– Ναι ο άτιμος! Το ΄χει με το χορό!
– Το έχει και με το μπλα-μπλα, Μέλπω μου! Αχ πολύ ερωτευμένη είμαι!
– Αχ φίλη μου! Πόσο χαίρομαι! Βρε τον Έκτορα! Μπράβο!
– Μέλπω! Μου έστειλε μήνυμα!
– Τι;
– Με ρωτάει που είμαι!
– Πες του ότι είσαι στην πλατεία κι εγώ φεύγω! Πάω να βρω τα παιδιά στο σχολείο.
– Σίγουρα; Να του πω ότι είμαστε εδώ;
– Ναι παιδί μου! Τι ρωτάς τα αυτονόητα;
– Του έστειλα!
– Μέλπω! Τα πάντα γύρω είναι έρωτας!
Ξαφνικά βρέθηκε ο Έκτορας πίσω από την Εβελίνα, τη σήκωσε από την καρέκλα και της είπες στο αυτί: «Τα πάντα γύρω είναι έρωτας κι εσύ ο δικός μου»
Ατάκα από την Στέλλα Σαλούστρου.
Ευχαριστώ πολύ για την ατάκα και την έμπνευση :)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την