Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα μας κάθισε ένα ζευγάρι. Πριν καν αρχίσει η παράσταση ο κύριος έπιασε το χέρι της κυρίας για να το φέρει πιο κοντά του.
Μοναδική παράσταση. Ωραία μουσική, λιτό σκηνικό και ωραίες ερμηνείες. Χάθηκα στα λόγια και στα συναισθήματα τους. Ταυτιζόμουν μια με την πρωταγωνίστρια Νάστινκα και μια με τον ονειροπόλο πρωταγωνιστή. Αν και η γνωριμία τους ήταν παραμυθένια, αμφιταλαντεύονταν σε συναισθήματα αμφιβολίας και έρωτα. Ξεχώριζε, όμως, ένα μοναδικό ” είμαι εδώ για εσένα”.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, ο κύριος δίπλα μας χάιδευε τρυφερά το χέρι της κυρίας και κάποια στιγμή την έβαλε στην αγκαλιά του. Καθώς οι πρωταγωνιστές ήταν αντικριστά, λίγα μόλις χιλιοστά μακριά το πρόσωπο του ενός από του άλλου, ξεκίνησε μια τεχνητή βροχή, γεννήθηκε ο έρωτας τους υπό τη σκιά ενός ανεκπλήρωτου έρωτα της Νάστινκα. Όμορφα λόγια έρωτα και λατρείας ο ένας για τον άλλον. Κάπου προς το τέλος, η Νάστινκα ανοίγει την πόρτα και τρέχει να βρει τον ανεκπλήρωτο έρωτα για να ζήσει ό,τι δεν είχε ζήσει μαζί του.
Μέσα σε αυτό το παραλήρημα, η κυρία δίπλα μας, μιλώντας λίγο δυνατά, ψιθυρίζει στο αυτί του κυρίου:
-Έτσι γίνεται πάντα,
-Όχι πάντα!
Την φιλάει στο μάγουλο και τη σφίγγει στη αγκαλιά του.
Κλείνει η πόρτα και μένει μόνος του ο πρωταγωνιστής σε μια βρεγμένη άδεια σκηνή καταθέτοντας τον πόνο του μπροστά μας, ξεγυμνώνοντας το μέσα του για τον έρωτα του και ό,τι είχε χτίσει για την Νάστινκα.
Αναρωτιέμαι αν έτσι συμβαίνει πάντα.
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την