Κυριακή βράδυ στο Γκύζη.
Θυμάσαι πως ένιωσες όταν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά;
Έτσι νιώθω για εσένα.
Είσαι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα με το που είδα τα μάτια σου.
Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τι νιώθω για εσένα.
Η αγκαλιά σου είναι η στιγμή ευτυχίας μου, που δεν γνώριζα καν αν υπάρχει.
Είναι η πρώτη φορά που δε θα κοιμηθούμε μαζί.
Ο πρώτος μας καβγάς.
Τσακωθήκαμε και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Ούτε εσύ μάλλον.
Είναι η πρώτη φορά που δεν πήρα ταξί σαν τρελή να έρθω να σε βρω για να κοιμηθούμε αγκαλιά στις 4 τα μεσάνυχτα, έτσι επειδή απλά θέλω.
Στα 18 όλα γίνονται την στιγμή που τα νιώθεις, χωρίς σκέψη, απλά γίνονται.
Αυτή τη φορά, δε γίνεται τίποτα.
Σιωπή
Καμία κλήση
Κανένα μήνυμα
Κανένα κουδούνι
Σιωπή. Μόνο σιωπή
Κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας και κοιτάζω επίμονα το κινητό μου. Κόβω βόλτες πάνω κάτω χωρίς λόγο. Θα ήθελα να ακουστεί ο ήχος από τη δική σου κλήση.
Πιάνω το κινητό στα χέρια μου και προσπαθώ να σε πάρω τηλέφωνο.
Το μετανιώνω. Το αφήνω.
Δεv ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω.
Καβγάς πρώτη φορά στα 2 χρόνια μπορεί να μην είναι και τόσο φυσιολογικό αλλά τώρα συνέβη.
Πιάνω ξανά το κινητό για να γράψω μήνυμα.
Το αφήνω.
Δεν ξέρω τι να γράψω.
Δεν ξέρω αν θέλω να στείλω.
Δεν ξέρω αν πρέπει να στείλω.
Δεν ξέρω τι πρέπει και τι θέλω να στείλω.
Αφήνω ξανά το κινητό στο τραπέζι, το κοιτάζω επίμονα. Συνεχίζω να κόβω βόλτες και σκέφτομαι τι θέλω και τι πρέπει. Δεν ξέρω.
Χτυπάει ο ήχος από το μήνυμα. Εσύ είσαι.
” Κοιμήσου, δε θα στείλω.”
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Γεωργία Κωτσιοπούλου! :)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την