Παρασκευή βράδυ στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Είναι από αυτά τα ζεστά βραδάκια του καλοκαιριού που κάθεσαι στη βεράντα για να χαλαρώσεις.
-Μαμά! Έλα λίγο!
-Τι έγινε παιδί μου;
-Δεν ξέρω τι να βάλω!
Προσπαθώ να μη πω τίποτα, γιατί έχει κατεβάσει τη δική μου και τη δική της ντουλάπα πάνω στο το κρεβάτι, το οποίο δε φαίνεται από το σωρό με τα ρούχα.
Μένω ψύχραιμη και δε λέω τίποτα.
-Έχεις καταλήξει σε κάτι;
-Αν είχα καταλήξει θα σε φώναζα βρε μαμά;
-Τι παπούτσια θα βάλεις;
-Τις μαύρες μου πλατφόρμες φυσικά!
-Φυσικά! Σωστά! Προτείνω να πάρεις και χαμηλά μήπως σε κουράσουν στο χορό!
-Ρε μαμά μου, θα είναι όλες με τα ψηλά και εγώ με τα χαμηλά;
-Λέω να τα πάρεις μαζί σου και ας μην τα βάλεις! Η Μαρία τι θα βάλει;
-Τι άλλο; Κόκκινες πλατφόρμες με ένα τζιν και ένα μαύρο μπλουζάκι!
-Μμμ… Γιατί δε βάζεις αυτό το φόρεμα; Είναι πολύ ωραίο και σου πάει πολύ!
-Μα δε…
-Πάει τέλεια με τις πλατφόρμες σου! Άντε ντύσου σε λίγο θα έρθει και η Μαρία να σας πάω στο στη χοροεσπερίδα!
-Πολλή χαρούμενη είμαι που θα πάμε!
Χτυπάει το κουδούνι.
-Ήρθα!
-Καλώς το κοριτσάκι μου! Καλέ τι ομορφιές είναι αυτές!
-Ευχαριστώ πολύ! Που είναι; Δεν είναι έτοιμη ακόμα;
-Βάφεται στο μπάνιο!
Ακούγονται γέλια και χαρούμενες φωνές που γεμίζουν το σπίτι.
Σήμερα κάθομαι στην ίδια βεράντα, αλλά δεν είναι το ίδιο, μου λείπει αυτή η όμορφη περίοδος της ζωής μου τριγυρισμένη από αυτά τα όμορφα πλάσματα. Κάποτε τις πήγαινα στη πρώτη χοροεσπερίδα του σχολείου και τώρα τις παντρεύω.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Αιμιλία Σκουραδάκη!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την