Κυριακή μεσημέρι στη Γρανάδα.
-Quiero las naranjas rojas!
-Τι σημαίνει αυτό αγάπη μου;
-Θέλω τα κόκκινα πορτοκάλια!
-Σαγκουίνι;
-Κόκκινα του πάθος!
Εκείνη την ώρα με έπιασε αγκαλιά. Σφιχτά. Δε με ένοιαζε να έχανα την ανάσα μου εκείνη τη στιγμή βλέπωντας τα μάτια του. Η βόλτα μας συνέχισε δοκιμάζοντας «κόκκινα» πορτοκάλια από όλα τα μανάβικα στο δρόμο προς το σπίτι του. Φυσικά πήραμε «κόκκινα» πορτοκάλια για χυμό.
-Έτοιμος ο χυμός σας κύριε μου!
-«Πορτοκαλάδα από “κόκκινα” πορτοκάλια;»
Θυμηθήκαμε τη ελληνική ταινία και βάλαμε να τη δούμε αγκαλιά.
-Πάμε για ύπνο;
-Νομίζω είναι ώρα μας!
-Αγκαλίτσα δεν έχει;
-Όσες θέλεις ματάκια μου!
-Αύριο φεύγω…
-Λες να μην το ξέρω; Λίγο έμεινε ακόμα σε 3 μήνες θα γυρίσω Ελλάδα και τότε να δεις πόσους χυμούς από “κόκκινα” πορτοκάλια!
-Ας έχω εσένα και ας μην έχω πορτοκαλάδα!
-Και εμένα θα έχεις και τους χυμούς από “κόκκινα”πορτοκάλια!
-Quiero las naranjas rojas!
-Quiero las naranjas rojas!
-Πάντα μαζί σου!
-Πάντα!
-Ποτέ ξανά χώρια!
-Ποτέ!
-3 μήνες και έφτασα!
Κοιμηθήκαμε αγκαλιά. Μέλι απο Ελλάδα και χυμό απο “κόκκινα” πορτοκάλια απο Γρανάδα για πρωινό.
Δύσκολος ο αποχωρισμός, αν και τελευταίος.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από την Νάσια Β.!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την