Κυριακή μεσημέρι στη Γρανάδα.
-Quiero las naranjas rojas!
-Τι σημαίνει αυτό αγάπη μου;
-Θέλω τα κόκκινα πορτοκάλια!
-Σαγκουίνι;
-Κόκκινα του πάθος!
Εκείνη την ώρα με έπιασε αγκαλιά. Σφιχτά. Δε με ένοιαζε να έχανα την ανάσα μου εκείνη τη στιγμή βλέπωντας τα μάτια του. Η βόλτα μας συνέχισε δοκιμάζοντας «κόκκινα» πορτοκάλια από όλα τα μανάβικα στο δρόμο προς το σπίτι του. Φυσικά πήραμε «κόκκινα» πορτοκάλια για χυμό.
-Έτοιμος ο χυμός σας κύριε μου!
-«Πορτοκαλάδα από “κόκκινα” πορτοκάλια;»
Θυμηθήκαμε τη ελληνική ταινία και βάλαμε να τη δούμε αγκαλιά.
-Πάμε για ύπνο;
-Νομίζω είναι ώρα μας!
-Αγκαλίτσα δεν έχει;
-Όσες θέλεις ματάκια μου!
-Αύριο φεύγω…
-Λες να μην το ξέρω; Λίγο έμεινε ακόμα σε 3 μήνες θα γυρίσω Ελλάδα και τότε να δεις πόσους χυμούς από “κόκκινα” πορτοκάλια!
-Ας έχω εσένα και ας μην έχω πορτοκαλάδα!
-Και εμένα θα έχεις και τους χυμούς από “κόκκινα”πορτοκάλια!
-Quiero las naranjas rojas!
-Quiero las naranjas rojas!
-Πάντα μαζί σου!
-Πάντα!
-Ποτέ ξανά χώρια!
-Ποτέ!
-3 μήνες και έφτασα!
Κοιμηθήκαμε αγκαλιά. Μέλι απο Ελλάδα και χυμό απο “κόκκινα” πορτοκάλια απο Γρανάδα για πρωινό.
Δύσκολος ο αποχωρισμός, αν και τελευταίος.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από την Νάσια Β.!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα