Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα είναι το χωριό μου κι εσένα σε έφεραν για τον χαβαλέ. Χάρηκα που ήρθες, γιατί σε γνώρισα. Μου έστειλες να βγούμε μετά από δύο μέρες, αφού είχα χάσει τις ελπίδες μου. Συνεννοηθήκαμε με τέσσερα μηνύματα για την ώρα και το μέρος. Έγινε τόσο εύκολα! Πήγαμε για φαγητό και μετά για ποτό. Ήταν ωραία. Κύλησε η βραδιά αβίαστα και πολύ διασκεδαστικά, χωρίς να το καταλάβω.
-Μήπως να φύγουμε σιγά σιγά; Αύριο έχουμε και πρωινό ξύπνημα.
-Να μην κάτσουμε λίγο ακόμα;
-Πόσο λες;
-Πόσο λέω ή θέλω;
-Πόσο θες;
-Όλο το βράδυ είναι υπερβολή;
Δεν απάντησα, κολακεύτηκα και χαμογέλασα.
– Θα μου χαρίσεις άλλα δέκα λεπτά;
– Ε βέβαια!
Πέρασε μισή ώρα και η κουβέντα κυλούσε.
– Ώρα να φύγουμε; Είπα 10 λεπτά και πέρασε μισή ώρα.
– Δεν πειράζει! Είχα καλή παρέα!
– Ελπίζω να τα πούμε σύντομα.
Βγήκαμε προς την έξοδο για να χαιρετηθούμε.
– Ωχ ξέχασα τα κλειδιά μου!
Έφυγες, πήγες μέσα και ήρθες ξανά στην είσοδο!
– Είδες που τα ξαναείπαμε σύντομα;
Ατάκα από Μανώλη Π.
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την