Σάββατο πρωί, ΙΚΕΑ Αεροδρόμιο
Χτες το βράδυ πήγαμε οικογενειακώς στο καινούργιο σπίτι της εγγονής μου. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο φέτος. Ήθελε να μείνει μόνη της. Παρόλο που υπήρχαν αντιδράσεις, εγώ συμφωνούσα απόλυτα μαζί της. Νέα ζωή, νέα αρχή.
-Εμείς θα είμαστε δίπλα στο παιδί σε ότι και χρειαστεί! είπα στο μονάκριβο γιο μου, ο οποίος είχε διαφορετική άποψη και μου έλεγε να μη της φουσκώνω τα μυαλά για να μείνει μόνη της.
Όμως, εγώ επέμενα, αφού θέλει να μείνει μόνη της, θα μείνει μόνη της. Ο παππούς της και εγώ θα ήμασταν δίπλα της σε ότι και να χρειαστεί, του έλεγα ξανά και ξανά.
-Μέλια μου, τι θέλεις να σου κάνουμε δώρο για το σπίτι σου;
-Γιαγιά μου! Έχεις κάνει ήδη τόσα πολλά, και μόνο που κατάφερες το μπαμπά, αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο!
-Δε φτάνει μόνο αυτό! Σκέφτηκα, θέλεις να πάμε να πάρουμε μαζί τα έπιπλα για το σπίτι;
-Γιαγιά μου! Δε ξέρω τι να πω! Ευχαριστώ τόσο πολύ!
-Αρκεί να μας χαμογελάς! Αυτό μας φτάνει και μας περισσεύει!
Αποφασίσαμε το Σάββατο το πρωί να έρθει να μας πάρει με το αμάξι και να πάμε στο κατάστημα του ΙΚΕΑ στο αεροδρόμιο. Πρώτη φορά πήγαινα σε ένα τόσο μεγάλο κατάστημα με τόσα διαφορετικά σπίτια. Εντυπωσιάστηκα! Η Μέλια άρχιζε να μετράει να ταιριάζει χρώματα και εμείς απλά χαζεύαμε κάνοντας βόλτα σε μπαλκόνια, σαλόνια, βιβλιοθήκες και τραπεζαρίες, λες και ήμασταν σε μουσείο σπιτιών. Η Μέλια αποφάσισε τα έπιπλα και την Παρασκευή θα της τα πήγαιναν στο σπίτι. Ήταν τόσο χαρούμενη που μας έδωσε ζωή για δέκα χρόνια ακόμα.
Καθώς περιμέναμε στην είσοδο για να έρθει να μας πάρει, ακούσαμε ένα αεροπλάνο να περνάει από πάνω μας. Ο Θαλής μου έσφιξε το χέρι και μου είπε:
-Μέλια μου, κοίτα το αεροπλάνο!
-Τώρα αυτό έρχεται ή φεύγει;
-Τι σημασία έχει;
-Δεν έχει;
-Και στις δυο περιπτώσεις κάποιος θα περιμένει να έρθει ή να φύγει.
-Γλυκιά η προσμονή!
-Περίμενε στο έλα, περίμενε στο φύγε.
-Πόσο κρατάει το περίμενε;
-Τι σημασία έχει; Το ξεχνάς!
-Περίμενε, που πας;
-Η Μέλια έφτασε !Φεύγουμε!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Photo & Ατάκα από Θανάσης Οικονόμου, Ευχαριστώ πολύ!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα