Τετάρτη βράδυ, Σύνταγμα.
Μου φάνηκε καλή ιδέα να βγω για ένα ποτό μετά τη δουλειά, αν και είναι Τετάρτη. Φύγαμε όλοι μαζί από το γραφείο και αποφασίσαμε να πάμε κέντρο για να είναι δίκαιο για όλους. Δώδεκα και τέταρτο περνάει το τελευταίο μετρό από Σύνταγμα. Σπάνια θα πάρω το μετρό, έχω καλομάθει με το αμάξι. Κοίταζα γύρω μου σα να είχα μπει πρώτη φορά, τις σκάλες, τους ανθρώπους, την έκθεση με τα αρχαία, τα περίεργα σχέδια στα μάρμαρα και τις διαφημίσεις στους τοίχους. Κατέβηκα στην αποβάθρα, ήμουν εγώ και άλλα δέκα άτομα. Καθόμασταν σκόρπια. Ξαφνικά ακούω έντονα ήχο από τακούνια. Μια ψηλή εντυπωσιακή γυναίκα με μαύρες λουστρίνι γόβες, κόκκινη φούστα, ένα μαύρο κολλητό μπλουζάκι και μια μαύρη καμπαρτίνα περπατάει σε όλη την αποβάθρα σα να ‘ταν πασαρέλα.
Κοιτάζω παγωμένη και φωνάζω ασυναίσθητα σχεδόν δυνατά:
-Τι φάση;
Με πλησιάζει και μου λέει:
-Ρητορικό ερώτημα που εκστομίζεται πολλάκις ημερησίως, ως προσπάθεια (φευ!) εύρεσης λογικού επιχειρήματος που εξορθολογεί τα καθημερινά μικρά και μεγάλα παράλογα.
Συνεχίζει να περπατάει σαν σε πασαρέλα σ ’όλη την αποβάθρα μέχρι που ήρθε το μετρό.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την