Κυριακή μεσημέρι στα Πετράλωνα.

«Αγαπημένη μου,

‘Ολη μας η ζωή είναι ένα πρωινό ξύπνημα. Ποτέ δεν ήμουν πρωινός τύπος. Όμως, ήμουν ο τύπος σου, το ξέρω καλά. Αναγκαστικά στο σχολείο έπρεπε να ξυπνάω πρωί. Ποτέ δεν προλάβαινα την προσευχή. Αναγκαστικά στις εξετάσεις έπρεπε να ξυπνάω πρωί. Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να δίνουμε εξετάσεις τη νύχτα. Πώς θα σου φαινόταν άραγε να δίνεις εξετάσεις νύχτα; Εμένα πάντως μου φαινόταν ιδανικό! Πέρασα στο πανεπιστήμιο και ευτυχώς είχα την επιλογή να μη τιμάω τα πρωινά μαθήματα.  Εννοείται ότι στις εξεταστικές διάβαζα τη νύχτα και το πήγαινα μέχρι να δώσω.

Σου το ΄χω πει άραγε αυτό ποτέ;

Δε θυμάμαι να ζω ποτέ συνταρακτικές στιγμές στο φως του ήλιου. Όλες μου οι ιστορίες έχουν σχέση με τη νύχτα.

Ήταν νύχτα όταν σε γνώρισα σε αυτό το άθλιο πάρτι, που ευτυχώς ήρθα.

Ήταν νύχτα όταν χαζο-χωρίσαμε για πρώτη φορά – δεν ήταν χωρισμός παραδέξου το!  Τότε, μέθυσα με τον Άλκη κι έπειτα  κατέληξα σπίτι σου να φωνάζω τα ξημερώματα.

Ήταν νύχτα όταν τσακωνόμασταν και οι μαύρες μου σκέψεις έφευγαν από το μυαλό μου βλέποντας την Ακρόπολη από το Λυκαβηττό. Από εκεί ψηλά με όλα τα φωτάκια της Αθήνας να μου γεννούν την ελπίδα ξανά ώστε να έρθω να σε βρω, ξανά.

Ήταν νύχτα που σου ζήτησα να με παντρευτείς και κάναμε το πρώτο μας βραδινό μπάνιο.

Ήταν νύχτα όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Ακόμα δεν μπορώ να περιγράψω την ευτυχία μου να έχω εσένα και την Κλειώ στην αγκαλιά μου.

Ήταν νύχτα που σου διάβαζα το βιβλίο μας πριν κοιμηθούμε.

Ήταν νύχτα που σου έγραφα τα γράμματα μου όταν ήμουν στο στρατό.

Ήταν νύχτα που κουρνιάζαμε μπροστά στο τζάκι, ψήνοντας κάστανα.

Ήταν νύχτα που βλέπαμε αγκαλιά τηλεόραση.

Η ζωή ξεκινάει τη νύχτα.

Την νύχτα που η πόλη κοιμάται είναι η ώρα που εγώ ζω.

Ζω μαζί σου κάθε νύχτα για πάντα.

Με πολλή αγάπη,

Ο αγαπημένος σου νυχτερινός τύπος.»

Τα συρτάρια στο κομοδίνο της γιαγιάς ήταν πάντα ανοιχτά, αλλά ποτέ κανείς δεν τα έψαξε. Δυστυχώς, ήρθε η ώρα να αδειάσουν γιατί το σπίτι θα το νοικιάζαμε. Η γιαγιά έφυγε, αλλά τα γράμματα του παππού έμειναν να τα διαβάζω τις νύχτες και να ζωντανεύουν οι στιγμές που δεν έζησα ποτέ μαζί τους.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Τάσο Βενιζέλο!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]