Κυριακή μεσημέρι στα Πετράλωνα.
«Αγαπημένη μου,
‘Ολη μας η ζωή είναι ένα πρωινό ξύπνημα. Ποτέ δεν ήμουν πρωινός τύπος. Όμως, ήμουν ο τύπος σου, το ξέρω καλά. Αναγκαστικά στο σχολείο έπρεπε να ξυπνάω πρωί. Ποτέ δεν προλάβαινα την προσευχή. Αναγκαστικά στις εξετάσεις έπρεπε να ξυπνάω πρωί. Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να δίνουμε εξετάσεις τη νύχτα. Πώς θα σου φαινόταν άραγε να δίνεις εξετάσεις νύχτα; Εμένα πάντως μου φαινόταν ιδανικό! Πέρασα στο πανεπιστήμιο και ευτυχώς είχα την επιλογή να μη τιμάω τα πρωινά μαθήματα. Εννοείται ότι στις εξεταστικές διάβαζα τη νύχτα και το πήγαινα μέχρι να δώσω.
Σου το ΄χω πει άραγε αυτό ποτέ;
Δε θυμάμαι να ζω ποτέ συνταρακτικές στιγμές στο φως του ήλιου. Όλες μου οι ιστορίες έχουν σχέση με τη νύχτα.
Ήταν νύχτα όταν σε γνώρισα σε αυτό το άθλιο πάρτι, που ευτυχώς ήρθα.
Ήταν νύχτα όταν χαζο-χωρίσαμε για πρώτη φορά – δεν ήταν χωρισμός παραδέξου το! Τότε, μέθυσα με τον Άλκη κι έπειτα κατέληξα σπίτι σου να φωνάζω τα ξημερώματα.
Ήταν νύχτα όταν τσακωνόμασταν και οι μαύρες μου σκέψεις έφευγαν από το μυαλό μου βλέποντας την Ακρόπολη από το Λυκαβηττό. Από εκεί ψηλά με όλα τα φωτάκια της Αθήνας να μου γεννούν την ελπίδα ξανά ώστε να έρθω να σε βρω, ξανά.
Ήταν νύχτα που σου ζήτησα να με παντρευτείς και κάναμε το πρώτο μας βραδινό μπάνιο.
Ήταν νύχτα όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Ακόμα δεν μπορώ να περιγράψω την ευτυχία μου να έχω εσένα και την Κλειώ στην αγκαλιά μου.
Ήταν νύχτα που σου διάβαζα το βιβλίο μας πριν κοιμηθούμε.
Ήταν νύχτα που σου έγραφα τα γράμματα μου όταν ήμουν στο στρατό.
Ήταν νύχτα που κουρνιάζαμε μπροστά στο τζάκι, ψήνοντας κάστανα.
Ήταν νύχτα που βλέπαμε αγκαλιά τηλεόραση.
Η ζωή ξεκινάει τη νύχτα.
Την νύχτα που η πόλη κοιμάται είναι η ώρα που εγώ ζω.
Ζω μαζί σου κάθε νύχτα για πάντα.
Με πολλή αγάπη,
Ο αγαπημένος σου νυχτερινός τύπος.»
Τα συρτάρια στο κομοδίνο της γιαγιάς ήταν πάντα ανοιχτά, αλλά ποτέ κανείς δεν τα έψαξε. Δυστυχώς, ήρθε η ώρα να αδειάσουν γιατί το σπίτι θα το νοικιάζαμε. Η γιαγιά έφυγε, αλλά τα γράμματα του παππού έμειναν να τα διαβάζω τις νύχτες και να ζωντανεύουν οι στιγμές που δεν έζησα ποτέ μαζί τους.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Τάσο Βενιζέλο!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την